وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٣ - ٢ ابن تيميّه زمان، زندگى و انديشه

منظور بود). افزون بر اين، هولاكو خود مادر و همسرى مسيحى داشت و سردار بزرگش در شامات (كيتوبوقا) نيز مسيحى بود.

جانشينان هلاكو (ايلخانيان) نيز تا مدتها به راه وى رفتند: اباقاخان (٦٦٣ ـ ٦٨٠ق) فرزند هلاكو، دختر امپراتور مسيحى روم شرقى را به زنى گرفت و با پاپ و سلاطين فرانسه و انگليس بر ضد مسلمين متحد شد و به مصر و شام لشكر كشيد. بدتر از اباقاخان، فرزندش ارغون (٦٨٣ـ ٦٩٠ق) بود كه به وسوسه وزير يهوديش سعد الدوله ابهرى در انديشه تسخير مكّه و تبديل كعبه به بتخانه افتاد و با عزل و كشتار رجال سياسى مسلمان، و تهيه قوا براى حمله به حجاز، به مقدمات اين دسيسه پرداخت كه خوشبختانه خداى متعال دوام اين وضعيت را نخواست و با بيمارى ارغون و قتل سعدالدوله، به آن فتنه بزرگ پايان داده شد.

حتى غازان خان (٦٩٤ـ ٧٠٣) پادشاه مشهور ايلخانى نيز كه اسلام آورده بود، انديشه فتح دمشق و قاهره را رها نكرد و منطقه شام در سالهاى ٦٩٩ ـ ٧٠٢ق شاهد جنگهاى سخت قشون مغول و سلاطين مسلمان مصر بود و فتوحات نخستين غازان در آن جنگها، با تبريك و تشويق صليبيان همراه بود.[١]

در چنين زمينه و زمانه حسّاسى بود كه ابن تيميّه دست به نشر افكار خود زد و با واكنشى كه در بين علماى بزرگ مسلمان (اعم از سنّى و شيعه) برانگيخت، شكافى تازه در امت اسلام ايجاد كرد.