شريعت، بال هماىِ خود را بر فراز همه روزگاران مى‌گستراند، تا مسلمانان از گواراى آن شادابى گيرند و در هر عصر و مصرى، زندگى خود را بر مدار آن سامان بخشند.

٣. فطرى بودن شريعت: فطرت،به معناى سرشت است. ساخت وجودى و هستى انسان، گرايش و آهنگى ويژه دارد :

«كل مولود يولد على الفطرة»تواناييها، داراييها و ابعاد و استعدادهايى انسان دارد كه او را از ديگر آفريدگان جدا مى‌سازد و سبب كرامت انسان، خليفه خدا بودن او، گل سر سبد آفرينش شدنش مى‌گردد و مكانت و رسالت و نقش و جايگاه او را در هستى مى‌نماياند. شريعت، چونان دين بر روال و اساس فطرت انسان نازل شده است:

{فطرة التى فطر الناس عليها ذلك الدين القيم } .

از اين روى، بايد همه زوايا و تواناييها او را ببيند و براى رشد و رساندن او به مقام والا و الهى، برنامه دهد، برنامه‌اى به گسترش همه نيازها و رسالتهاى او. راه و روشى فراتر از اين خاكستان و تامين‌گر سعادت او در دو جهان.

رابطه فطرت و شريعت را در اين گستره و با اين زوايه ديدن نگاهى نو فرا روى مجتهدان و شريعت پژوهان قرار مى‌دهد. رسالتى كه فقه، اين فرزند صالح شريعت، بايد در همه شرايط، پاس كرامت و عزت انسان بدارد و زمينه پاسداشت امانت الهى و انجام رسالت‌سنگين او را، فراهم سازد و محرميت بشر را از كوثر زلال شريعت، كه همواره و همه جا بدان نيازمند است برنتابد.

انتظارهاى رهبر

در پايان پيام، رهبر هوشمند و فرزانه انقلاب اسلامى، چشم داشتهاى خود را از كنگره چنين بيان مى‌دارد:

١. تبيين درست نقش زمان و مكان در اجتهاد و ارائه تعريفى جامع و مانع از آن.

٢. جداسازى و تبيين اين اصل با عناوين هم افق و همانند.

٣. زدودن پنداشت ناسازگارى اين ديدگاه با اصل پايدارى و جاودانگى شريعت.