مى‌فرمايد: سَواءٌ عَلَيْهِمْ اَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ اَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرُلَهُمْ لَنْ يَغْفِرَاللّهُ لَهُم[١]؛ چه براى آنها استغفار كنى چه نكنى تفاوت نمى‌كند و خداوند هرگز آنها را نمى‌بخشد. چون استنكاف كردند و تكبر ورزيدند و گفتند ما كارى به پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) نداريم كه برايمان وساطت كند، لذا از شفاعت محروم مى‌شوند.

به هرحال چنين نيست كه اگر باب شفاعت دنيوى مفتوح نشده بود، ما راهى براى ارتباط با خدا نداشتيم و اصلاً امكان ارتباط با خدا نبود بلكه بدون وساطت هم مى‌شود با خداوند سبحان ارتباط برقرار كرد ولى اگر شفيع داشته باشيم اين ارتباط محكم‌تر و استحقاق رحمت، بيشتر مى‌شود و زودتر و بهتر به نتيجه مى‌رسيم.

ب) شفاعت در آخرت

آن چه گذشت مربوط به شفاعت در اين عالم بود ولى يك شفاعت هم در آخرت داريم كه خدا به وساطت و شفاعت ائمه هدى(عليهم السلام) افرادى را از آتش جهنم نجات مى‌دهد؛ يعنى آنهايى كه به خدا ايمان دارند و با ايمان وارد صحنه محشر شده‌اند مورد شفاعت اهل بيت(عليهم السلام) واقع شده و به بهشت راه مى‌يابند. پس اين شفاعت شامل حال افرادى مى‌شود كه اهل ايمان هستند نه افرادى كه در اثر گناه، ايمان از آنها سلب شده است. كسانى كه از اين دنيا با ايمان مى‌روند و اگر گناهانى هم مرتكب شده‌اند در اثر اجتناب از كباير و يا برخى اعمال پسنديده در همين دنيا آمرزيده مى‌شوند و پاك و با ايمان وارد آن دنيا مى‌شوند، مشمول شفاعت مى‌گردند. البته راه‌هاى آمرزش گناه متعدد است و يكى از راه‌هاى آمرزش گناه، اجتناب از كباير است: اَلَّذينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الاِْثْمِ وَالْفَواحِشَ اِلاَّ اللَّمَمَ اِنَّ رَبَّكَ واسِعُ الْمَغْفِرَةِ ...[٢]؛ آنهايى كه از گناهان كبيره و اعمال زشت به جز صغيره دورى مى‌گزينند، آمرزش پروردگار تو گسترده است. كسانى كه مقيد مى‌باشند و مرتكب گناهان كبيره نمى‌شوند موجبات آمرزش خود را فراهم مى‌آورند. چون يكى از گناهان كبيره همان اصرار بر صغيره است. در واقع اين افراد نه تنها مرتكب گناهان كبيره نمى‌شوند بلكه بر گناهان صغيره نيز اصرار نمىورزند لذا خداوند لغزش‌ها و گناهان

[١] منافقون/ ٦. [٢] نجم/ ٣٢. ‌