مهم‌ترين امور را از دست بدهيم؛ دسته چهارم علومى هستند كه دانستن آنها را سعادت را سدّ مى‌كند و باعث شقاوت مى‌شود. پس علوم را از اين جهت مى‌توان به چهار گروه تقسيم نمود:

علومى كه دانستن آنها مضرّ است؛

علومى كه دانستن آنها نافع است؛

علومى كه ندانستن آنها مضرّ است؛

علومى كه ندانستن آنها مضرّ نيست.

حال، از بين گروه‌هاى مختلف علوم، هيچ علم و معرفتى مهم‌تر از دانستن آنچه در قرآن كريم آمده، نيست. چون ندانستن آن، موجب سدّ راه سعادت مى‌گردد. از اين‌رو آموختن آن در درجه نخست اهميت قرار دارد.

به يقين اگر علم و معرفتى غير از معارف قرآن در سعادت بشر مؤثر بود و يا نقش برتر را داشت، خداوند متعال بخل نمىورزيد و آن را به بشر، هديه مى‌كرد. تمام مقدماتى كه براى نزول قرآن كريم فراهم شده، از جمله انتخاب بهترين بندگان خدا براى پيام‌آورى و انجام اين رسالت جاودانه و از جانب ديگر تشريفات خاص و عبادت‌هاى ويژه‌اى كه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)انجام دادند تا زمينه نزول آن هديه الهى را فراهم و آمادگى لازم را تحصيل نمودند، همگى نشان از شدّت اهتمام خداوند نسبت به سعادت بندگانش دارد و ارزشمندى هديه الهى را به اثبات مى‌رساند و اين كه هرگز در تمام تاريخ بشريت چنين تحفه‌اى به انسان عطا نشده است. آيا ممكن است كه بهترين هديه الهى به بيان آنچه براى بشر ضرورت دارد نپرداخته باشد؟ يعنى نياز اساسى انسان را فروگذارده باشد و به آنچه مورد نياز است و براى انسان‌ها ضرورت دارد نپرداخته باشد؟! آيا اين، كار حكيمانه‌اى است كه خداى عالم ـ با آن همه محبت و رحمتى كه نسبت به بندگان خود دارد و بهترين بندگان خود را به عنوان پيامبر انتخاب نموده است ـ كتابى را نازل فرمايد كه پاسخگوى نيازهاى اساسى بشر نباشد و آنچه را مردم به آن احتياج دارند فرو گذارد، و حتى برعكس، مطالبى را بيان نمايد كه به درد مردم نمى‌خورد؟! قطعاً بهترين و اساسى‌ترين مطالبى كه مورد نياز بشر مى‌باشد در قرآن وجود دارد.

پس اگر پدر مهربانى خير فرزند خود را مى‌خواهد، بايد قبل از هر اقدامى سعى كند تا معارف قرآن و حلال و حرام دين را به او بياموزد. چون اينها همان امورى هستند كه اگر انسان

‌