است كه خداوند در آن، زيباترين لباس‌ها، بهترين و لذيذترين غذاها، گواراترين و شيرين‌ترين نوشيدنى‌ها و خلاصه، هر چه كه انسان بخواهد و آنچه به ذهنش نيز خطور نكرده، براى او فراهم نموده است. شرط رسيدن به آن بهشت نيز اين است كه انسان در زندگى اين دنيا كمى با ملاحظه زندگى كند و حلال و حرام خدا را رعايت نمايد.

استفاده از مواهب و نعمت‌هاى اين دنيا حلال است و سخن اين نيست كه انسان نخورد و نياشامد و نپوشد و لذت نبرد، بلكه صحبت اين است كه اين استفاده نبايد بى‌حساب و كتاب باشد. آدمى بايد در استفاده از اين مواهب خودنگه‌دار باشد و برخوردارى و تلذذ خود از آنها را در چارچوب ضوابطى كه خداوند تعيين فرموده قرار دهد. خداى متعال هر خواست و ميلى را كه در انسان قرار داده، در مقابل، مسير اشباع آن را نيز براى انسان هموار ساخته است. براى مثال، اگر غريزه تشنگى و گرسنگى را در انسان قرار داده، در مقابل آن نيز آب و غذا را آفريده تا انسان با استفاده از آنها اين دو غريزه را اشباع نمايد. اما مطلبى كه هست اين است كه ما حريصيم و به استفاده مفيد و تعريف شده از اين مواهب قانع نيستيم. نتيجه اين حرص و طمعورزى اين است كه از حدود الهى تجاوز مى‌كنيم و به حرام مى‌افتيم و مرتكب گناه مى‌شويم. پى‌آمد گناه و تجاوز به حدود الهى نيز گرفتار آمدن در عذاب و آتش جهنم خواهد بود. عذاب و آتشى كه گوشه كوچكى از آن را در برخى از آيات قرآن مرور كرديم و بدن ضعيف و پيكر نحيف ما قطعاً توان تحمل چنان عذابى را ندارد.

انسان اگر از يك سو به ضعف و ناتوانى خود توجه كند و از سوى ديگر، عظمت و شدت عذاب آخرت و اين را كه همواره در معرض لغزش و گناه، و در نتيجه، عذاب است در نظر بگيرد، آن‌گاه همچون «عباد الرحمان» مدام دست به استغاثه و دعا برمى‌دارد و از خداى متعال تقاضا مى‌كند كه:

رَبَّنَا اصْرِفْ عَنّا عَذابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذابَها كانَ غَراماً * إِنَّها ساءَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقاماً؛[١]پروردگارا، عذاب جهنم را از ما بازگردان، كه عذابش سخت و دائمى است. مسلّماً آن [جهنم] بد قرارگاه و جايگاهى است.

[١] فرقان (٢٥)، ٦٥ و ٦٦.