رستگاران - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢١٦ - فاصله از كجا تا كجا؟!

إِنَّما يُؤْمِنُ بِآياتِنا الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِها خَرُّوا سُجَّداً وَسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لا يَسْتَكْبِرُون؛[١] تنها كسانى به آيات ما ايمان مى‌آورند كه چون آن [آيات] را به ايشان يادآورى كنند، سجده كنان به روى در مى افتند و به ستايش پروردگارشان تسبيح مى گويند، و آنان بزرگى نمى فروشند.

خوب است ما در اين آيات بيشتر تأمل كنيم و مقدارى آنها را با وضع و حال خودمان مقايسه كنيم و ببينيم قرآن چه خواسته و اين بندگان شايسته خدا به كجا رسيده بودند و از اين عالم چه فهميده بودند و آيا آنها سود بردند يا ما؟ چه كسى مى‌داندكه اين بندگان چه لذتى از عبادتشان مى‌برند و خداوند چه معامله‌اى با آنها خواهد كرد؟ قرآن كريم در اين‌باره مى‌فرمايد:

فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُن جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُون؛[٢] هيچ كس نمى داند چه چيز از آنچه روشنى بخش ديدگان است، به پاداش آنچه انجام مى دادند براى آنها پنهان شده است.

اينان همان بندگانى هستند كه نيمه شب عاشقانه با خداى متعال راز و نياز مى‌كنند:

تَتَجافى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَطَمَعا؛[٣] پهلوهايشان از بسترها جدا مى‌گردد [و] پروردگارشان را از روى بيم و طمع مى‌خوانند.

هيچ كس نمى‌داند چنين بندگانى چه لذتى را در راز و نياز شبانه يافته‌اند و آن چيست كه آنها را از بستر گرم و نرم جدا مى‌كند و به درگاه آن بى‌نياز مى‌كشاند. تنها كسى مى‌تواند اين لذت را درك كند كه خود بهره‌اى از آن برده باشد، و راه ديگرى براى درك و تصور اين لذت وجود ندارد.

از خداى متعال درخواست مى‌كنيم كه از تصدق سربندگان خويش به ما نيز عنايتى بفرمايد و گناهانى را كه مانع انس ما با حضرتش و چشيدن طعم عبادتش مى‌گردد، مورد رحمت و مغفرت قرار دهد.