مى‌رود و هيچ‌چيز برايش باقى نمى‌ماند. قرآن مى‌فرمايد، مثَل كسانى كه به خدا و روز بازپسين ايمان ندارند و براى غير خدا انفاق مى‌كنند، مثَل اين كشاورز است و آنها نيز همچون اين كشاورز تمام زحمت‌هايى كه مى‌كشند برباد مى‌رود و هيچ نتيجه‌اى برايشان به بار نخواهد آورد: لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْء.

از سوى ديگر، باغ و زمين حاصل‌خيزى را در نظر بگيريد كه در جايى مرتفع و مناسب واقع شده است، و به تعبير قرآن: كَمَثَلِ جَنَّة بِرَبْوَة.حال آن رگبار و باران تند بهارى اگر بر اين زمين ببارد چه خواهد شد؟ اين بار نتيجه كاملا برعكس است و اين آب فراوان باعث خواهد شد كه صاحب آن زمين و باغ به هنگام درو و برداشت محصول، بسيار بيشتر از آنچه انتظار داشت محصول برداشت كند: فَأَتَتْ أُكُلَها ضِعْفَيْنِ. حتى اگر باران‌هاى پرآب بهارى نباشد، براى چنين زمينى بارانى ريز و نرم نيز كافى است تا محصولى نسبتاً خوب و درخور توجه از آن براى كشاورز حاصل شود: فَإِنْ لَمْ يُصِبْها وابِلٌ فَطَل. قرآن مى‌فرمايد، مثَل انفاقى كه با نيت صحيح و براى جلب رضايت حق‌تعالى انجام شود، مثَل چنين باغى است كه در هر حال صاحبش را دست خالى و بى‌نصيب نخواهد گذاشت.

افراد بسيارى هستند كه اموالى فراوان و ميليونى، و حتى گاه ميلياردى، صرف كارهاى خير و عام المنفعه مى‌كنند و مردم هم ضمن تعريف و تمجيد بسيار، دعاگوى آنها هستند؛ اما بايد توجه داشت اين‌كه اين انفاق‌ها واقعاً چقدر براى خود اين افراد مفيد و مؤثر است، بستگى دارد به اين‌كه نيتشان تا چه حد پاك و الهى باشد. اين افراد اگر كارشان براى ريا و خودنمايى و شهرت و امثال آن باشد، گرچه مردم از ثمره كارشان استفاده مى‌كنند اما براى خودشان مانند همان زراعت بر صخره صاف است كه با يك باران تماماً شسته مى‌شود و از بين مى‌رود و هيچ اثرى از آن باقى نمى‌ماند. در مقابل، اگر كسى نيت خود را پاك كرد و الهى ساخت، حجم كارش گرچه محدود و كم هم باشد اما حظّ و بهره‌اى وافر از آن نصيبش خواهد شد.

در هر صورت اين هم يكى از مسائلى است كه قرآن در مورد انفاق بر آن انگشت گذارده و ما را به اين امر توجه داده كه مفيد بودن اين عمل و تأثير آن در رشد و كمال انسان مشروط به اين است كه از روى اخلاص و «ابْتِغاءَ مَرْضاتِ الله» و «يُرِيدُونَ وَجْهَ الله» انجام شود.