رستگاران - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٩ - انفاق، عاملى اساسى براى مقابله با علاقه به مال

مى‌شود كه: هرگز انسان خوب و وارسته‌اى نخواهيد شد و محال است به اين مقام برسيد، تا آن‌كه از آن چيزهايى كه دوست داريد و مورد علاقه شما است انفاق كنيد. توجه كنيد نفرموده تا از آن چيزهايى كه «داريد»، بلكه مى‌فرمايد، از آن چيزهايى كه «دوست داريد» و مورد علاقه شما است انفاق كنيد. نكته اين امر آن است كه خداى متعال مى‌خواهد اين «محبت» از دل كنده شود. راه كنده شدن محبت اين است كه انسان از آن چيزهايى انفاق كند كه آنها را دوست دارد. كامل‌تر شدن اين انفاق نيز به آن است كه ابتدائاً و بدون آن‌كه در عوض و در مقابل خدمت ديگران باشد انجام گيرد:

الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ يَتَزَكّى * وَما لأَِحَد عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَة تُجْزى * إِلاَّ ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الأَْعْلى؛[١] آن كس كه مال خود را مى دهد تا پاك شود، و هيچ كس را نزد او حق نعمتى نيست تا بخواهد [به اين وسيله] او را جزا دهد، بلكه تنها هدفش جلب رضاى پروردگار بزرگ است.

در نزد چنين كسى، دادن اين مال براى آن نيست كه آن طرف قبلا به او خدمتى كرده و اكنون در عوض آن خدمت به او احسان مى‌كند، بلكه تنها براى رضاى خدا است كه اين كار را انجام مى‌دهد.

باز فرد اعلا و كامل‌تر چنين انفاقى اين است كه در برابر اين انفاق هيچ چشم‌داشتى نداشته باشد، حتى به اين اندازه كه بخواهد طرف مقابل يك تشكر لفظى ساده و خشك و خالى از او بكند:

وَيُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً * إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَلا شُكُوراً؛[٢] غذاى [خود] را با اين‌كه به آن علاقه [و نياز]دارند به مسكين و يتيم و اسير مى‌دهند [و مى‌گويند:] ما شما را به خاطر خدا اطعام مى‌كنيم و هيچ پاداش و سپاسى از شما نمى‌خواهيم.

آرى، اهل‌بيت(عليهم السلام) اين‌گونه‌اند كه در مقابل انفاق خود حتى انتظار اين را كه شما بگوييد «متشكرم» نيز ندارند و كارشان فقط براى خدا است.