رستگاران - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٥٦ - ارائه الگويى صحيح از چگونگى اِعمال عاطفه

دزدى دست او را قطع مى‌كرد و حساب اين را نمى‌كرد كه او نوه پيامبر(صلى الله عليه وآله) و دختر على و زهرا است. از آن سو نيز نمونه‌اى از محبت و عاطفه على(عليه السلام) در رفتار با يتيمان و بينوايان ظهور مى‌يافت و همگان مى‌ديدند كه على(عليه السلام) با ديدن محنت و رنج كودكان يتيم و بى‌سرپرست چگونه بى‌تاب مى‌شد و اشك مى‌ريخت. اما همين على(عليه السلام) كه درياى محبت و عاطفه بود، در مقام اجراى عدالت و عمل به حكم الهى همه عواطف و احساسات خود را كنار مى‌گذاشت و با قاطعيت تمام حكم خدا را جارى مى‌ساخت.

نتيجه نهايى اين‌كه، محبت به همسر و فرزند و دوستان و ساير محبت‌هاى دنيايى اگر در حدى باشد كه مانع انجام ساير تكاليف شود، آن محبت مطلوب نيست و مايه سقوط انسان مى‌گردد. اصل اين محبت‌ها از نعمت‌هاى بزرگ الهى است و بركت‌ها و سعادت‌هاى مهم و متعددى را براى انسان و جامعه بشرى به ارمغان مى‌آورد، ولى اگر از حد مطلوب خود تجاوز كند آثار سوء و زيان‌بارى به همراه خواهد داشت.