پروردگارشان را از روى بيم و طمع مى‌خوانند و از آنچه روزى‌شان كرده‌ايم انفاق مى‌كنند. هيچ كس نمى‌داند چه چيز از آنچه روشنى‌بخش ديدگان است به [پاداش]آنچه انجام مى‌دادند براى آنان پنهان شده است.

در اين آيات گروهى از بندگان صالح خداوند با سه ويژگى معرفى شده‌اند: ويژگى اول اين است كه وقتى آيات قرآن را بشنوند يا خود متذكر آنها گردند، به حال سجده بر زمين مى‌افتند. وصف ديگرشان اين است كه پهلو از بستر تهى مى‌كنند و شب‌هنگام از بستر گرم برمى‌خيزند و مشغول نماز و راز و نياز با خدا مى‌شوند. ويژگى سوم آنان نيز اين است كه از اموالى كه خداوند به آنها داده انفاق مى‌كنند. آن‌گاه مى‌فرمايد: كسانى كه اين سه ويژگى را دارند هيچ كس نمى‌داند كه خداوند به پاداش اعمالشان چه نعمت‌ها و چشم روشنى‌هايى براى آنان مهيا كرده است: فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُن جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُون.

برخى نعمت‌هايى كه در بهشت براى نيكوكاران و بندگان شايسته خداوند مهيا گرديده در قرآن ذكر شده، و طبعاً مطالبى هستند كه اكنون ما از آنها باخبريم و تاحدودى مى‌دانيم چه هستند؛ اما اين آيه مى‌فرمايد كسى نمى‌داند خداوند براى اين گروه از بندگان چه تحفه‌ها و چشم روشنى‌هايى مهيا كرده است. از اين رو نعمت‌هاى فراهم شده براى اينان نمى‌تواند همان نعمت‌هايى باشد كه در بسيارى از آيات قرآن به آن اشاره شده است. از باب نمونه، قرآن كريم به وجود اين نعمت‌ها در بهشت براى بهشتيان اشاره كرده است:

لَهُمْ جَنّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَْنْهار؛[١] براى ايشان باغ‌هايى است كه از زير [درختان]آن نهرها روان است.

وَزَوَّجْناهُمْ بِحُور عِين؛[٢] و آنها را با حوريان درشت‌چشم همسر گردانيم.

وَفَواكِهَ مِمّا يَشْتَهُون؛[٣] و هر ميوه‌اى كه ميل داشته باشند.

وَلَحْمِ طَيْر مِمّا يَشْتَهُون؛[٤] و گوشت پرنده از هر نوع كه مايل باشند.

[١] بقره (٢)، ٢٥. [٢] دخان (٤٤)، ٥٤. [٣] مرسلات (٧٧)، ٤٢. [٤] واقعه (٥٦)، ٢١.