رستگاران - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٤ - تأكيد قرآن و پيامبران بر انذار

ديگر، متكلمان نمى‌گويند اگر تحقيق نكنيد، نفع محتملى از شما سلب مى‌شود، بلكه بحث اين است كه با اين تحقيق، ضرر محتملى را از خود دور مى‌كنيد.

خلاصه اين‌كه آدميزاد به گونه‌اى آفريده شده كه بيشترين چيزى كه در روحش اثر مى‌گذارد و او را وادار به كار و فعاليت مى‌كند علاقه به اين است كه خودش را از خطرها حفظ كند و ضررها را از خود دفع نمايد. همان‌گونه كه اشاره كرديم، خداى متعال و انبيا نيز براى آن‌كه انسان‌ها را به سمت اهداف مطلوب خود ـ كه همان كمال انسان‌ها است ـ سوق دهند، از همين عامل فطرى و طبيعى استفاده كرده‌اند و اصل «انذار» اصلى است كه كاربرد آن در بين همه انبيا عموميت دارد و آنان بنا به فرمان خداى متعال، در تبليغ رسالت خود بر استفاده از اين ابزار بسيار تأكيد داشته‌اند. آيات متعددى در قرآنْ گواه بر اين مدعا است كه برخى از آنها را مرور كرديم و براى تثبيت بيشتر اين مطلب، در اين‌جا به چند آيه ديگر نيز اشاره مى‌كنيم:

إِنّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ * قالَ يا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ؛[١] ما نوح را به سوى قومش فرستاديم [و گفتيم] كه: قومت را بيم ده، پيش از آن كه عذابى دردناك به آنان برسد. [نوح] گفت: اى قوم، من شما را بيم‌دهنده‌اى آشكارم.

يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لا إِلهَ إِلاّ أَنَا فَاتَّقُونِ؛[٢][خداوند] فرشتگان را با «روح» به فرمان خود بر هر كس از بندگانش كه بخواهد نازل مى‌كند، كه بيم‌دهنده‌اى جز من نيست. پس، از من پروا كنيد.

يا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ * قُمْ فَأَنْذِرْ؛[٣] اى جامه خواب به خود پيچيده! برخيز و بيم‌ده.

البته در كنار انذار، يكى از روش‌ها و اصول تربيتى و تبليغى انبيا نيز «تبشير» يا همان پاداش و تشويق است، و به همين دليل قرآن كريم علاوه بر مُنذريّت بر «مبشّر» بودن پيامبران نيز تأكيد دارد: