رستگاران - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٠ - خوشايند مردم و نقش آن در ارزش آفرينى

اعتنايى ندارد. ملاك ارزش در نظر ما نبايد اين باشد كه به دنبال كارى باشيم كه مردم ما را دوست بدارند و احتراممان كنند و محبوب قلب‌ها شويم. اين، منطقى كودكانه است و كسى كه از رشد عقلى و معرفتى لازم برخودار شده و به مرز پختگى رسيده باشد از چنين منطقى پيروى نمى‌كند. اگر كارى را مطمئنيم كه خداوند آن را مى‌پسندد و از انجام آن خشنود مى‌شود، بايد همان را انجام دهيم، خواه مردم بپسندند و خواه نپسندند.

تعريف و تمجيد مردم نبايستى براى ما ملاك ارزش قرار گيرد، بلكه ملاك ارزش اين است كه آيا انسان با مبادرت به امرى روح «پرستش» خداوند در او به وجود مى‌آيد و تقويت مى‌شود يا خير؟ هر امرى كه موجب پيدايش و تقويت روح پرستش و عبوديت الهى در انسان شود و او را به سوى «عباد الرحمان» شدن سوق دهد، داراى ارزش خواهد بود. از جمله اين امور، يكى «تواضع» و فروتنى است، و به عكس، در نقطه مقابل آن، با «تكبر» چنين چيزى ميسر نخواهد شد.