سجاد(عليه السلام) نيز وارد شده است.[١] همچنين نقل شده است كه امام سجاد(عليه السلام) هنگامى كه به نماز مى‌ايستاد چنان بودكه گويا تنه درختى است كه جز آنچه باد شاخه آن را حركت مى‌دهد حركتى از خود ندارد.[٢]

در روايتى ديگر چنين آمده كه روزى امام سجاد(عليه السلام) مشغول نماز بود و عبا از شانه مبارك آن حضرت افتاد، ولى حضرت توجهى نكرد. وقتى از نماز فارغ شد يكى از اصحاب عرض كرد: عباى شما از شانه‌تان افتاد و شما بدون توجه به اين امر نماز خود را دنبال كرديد. آن حضرت فرمود: واى بر تو! آيا مى‌دانى در برابر چه كسى ايستاده بودم؟ به خدا قسم چنين فكرى مرا از توجه به عبا بازداشته بود. آيا نمى‌دانى از نماز بنده آن مقدار قبول مى‌شود كه با حضور قلب باشد؟ آن شخص عرض كرد: يابن رسول الله، با اين وصف ما به هلاكت مى‌رسيم. حضرت فرمود: اين‌گونه نيست و خداوند به وسيله نمازهاى مستحبى شما كاستى نمازهاى واجبتان را برطرف مى‌كند.[٣]

درباره اميرالمؤمنين(عليه السلام) آمده است كه چون وقت نماز فرا مى‌رسيد به خود مى‌پيچيد و مى‌لرزيد. به آن حضرت مى‌گفتند: اى اميرالمؤمنين شما را چه شده است؟ مى‌فرمود: وقت اداى امانتى رسيده است كه خداوند آن را بر آسمان‌ها و كوه‌ها عرضه كرد و آنها از قبول آن ابا كردند و از آن بيمناك شدند.[٤]

اميرالمؤمنين(عليه السلام) خود درباره نماز پيامبر(صلى الله عليه وآله) مى‌فرمايد: پيامبر(صلى الله عليه وآله) با ما سخن مى‌گفت و ما با او سخن مى‌گفتيم، اما چون هنگام نماز فرا مى‌رسيد آن حضرت از فرط توجه به عظمت حق‌تعالى چنان دگرگون مى‌شد كه گويى نه او ما را مى‌شناخت و نه ما آن حضرت را.[٥]

آرى، نماز واقعى و با توجه هنگامى ميسر خواهد بود كه آدمى قبل از نماز دل و قلبش را متوجه نماز نمايد و با فراموش كردن مسائل ديگر، توجه كند كه در شُرف ملاقات با چه كسى است. البته بايد بپذيريم كه گرچه گفتن اين مسأله سهل و آسان است، اما تحقق

[١] همان، ج ٨٠، ص ٣٤٦، روايت ٣٠، باب ٧. [٢] همان، ج ٤٦، ص٦٤، روايت ٢٢، باب ٥. [٣] همان، ج ٨٤، ص ٢٦٥، روايت ٦٦، باب ١٦. [٤] محجة البيضاء، ج ١، ص ٣٧٨. [٥] همان، ص ٣٥٠.