٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص

حدیث حوزه - حدیث حوزه - الصفحة ١٤٤ - نکته نگاری برای حدیث

سایر جانداران و موجودات، آسیب‌پذیر است و از این‌رو باید هزاران مؤلّفه وجودی برای او فراهم باشد تا چرخه‌ی حیات او بدون اندوه و درد طی شود، این در حالی است که می‌دانیم، تقریباً هیچ انسانی از چنین شرایطی برخوردار نیست‌. شاید بتوان گفت دردناک‌ترین و اندوه‌بارترین امر برای انسان، مصیبت مرگ عزیزان است‌. این امر ناشی از دل‌بستگی است که خالق هستی بنابر مصالحی بین دو انسان ایجاد کرده و آن‌ها را به هم گره زده است و بدیهی است، مرگ یکی به‌ معنای برش دردناک بخشی از یک مجموعه به پیوسته است‌. این درد ریشه درخواست و تدبیر خالق هستی در پیوستن و بریدن دارد و از این‌رو طبیعی است که خداوند خود را ملزم به جبران این درد بداند‌.

متون احادیث دیگر

علی ‌بن إبراهیم عن أبیه عن ابن أبی‌عمیر عن هشام ‌بن سالم عن أبی‌عبداللَّهB قال لما مات النبی‌٤ سمعوا صوتا و لم یروا شخصاً یقول کل نفس ذائقة الموت و إنما توفون أجورکم یوم القیامة فمن زحزح عن النّار و أدخل الجنة فقد فاز و قال: إن فی اللَّه خلفا من کل ‌هالک و عزاء من کل مصیبة و درکا مما فات فباللَّه فثقوا و إیاه فارجوا و إنما المحروم من حرم الثواب.[٣٤٠]

محمّد بن یحیى عن سلمة ‌بن الخطاب عن سلیمان ‌بن سماعة عن الحسین ‌بن المختار عن أبی‌عبداللَّهD قال: لما قبض رسولالله٤ جاءهم جبرئیلB و النبی مسجى و فی البیت علی و فاطمة و الحسن و الحسینD فقال السلام علیکم یا أهل‌بیت الرحمة کل نفس ذائقة الموت و إنما توفون أجورکم یوم القیامة فمن زحزح عن النّار و أدخل الجنة فقد فاز و ما الحیاة الدنیا إلاّ متاع الغرور. إن فی‌اللَّه عزّوجلّ عزاء من کل مصیبة و خلفا من کل‌ هالک و درکا لما فات فباللَّه فثقوا و إیاه فارجوا فإن المصاب من حرم الثواب‌. هذا آخر وطئی من الدنیا قالوا فسمعنا الصوت و لم نر الشخص‌.[٣٤١]


[٣٤٠]. الکافی، ج٣، ص٢٢١، ح٤.

[٣٤١]. الکافی، ج٣، ص٢٢١، ح٥.