«امیدوارم که برادرم در آنچه کرد، خداوندش موفّق و استوار مى‌داشت؛ امّا من امروز چنین اندیشه‌اى ندارم، خدایتان رحمت فرماید، بر زمین بچسبید و در خانه‌ها کمین کنید و تا هنگامى که معاویه زنده است، از این‌که مورد بدگمانى قرار بگیرید، پرهیز کنید، اگر خداوند براى او چیزى پیش آورد و من زنده بودم، اندیشه‌ی خود را براى شما خواهم نوشت و السلام.»[٣٢٩]

نکته‌ی جالب در این‌باره، گزارش ابن‌قتیبه در الامامة و السیاسة[٣٣٠] است که تعابیر امام حسن مجتبی و امام حسینH درباره‌ی دوره‌ی معاویه تا حدودی با هم شباهت دارد و تأیید کننده‌ی گزارش دینوری در این زمینه است‌. او می‌نویسد:

وقتی سلیمان ‌بن صرد از جریان صلح با معاویه آگاه شد، به امام حسن مجتبی(ع) گفت: من تعجّب می‌کنم شما با داشتن نیروهای نظامی بسیار چرا حاضر به صلح شدید؟ امام فرمودند: من برای حفظ خون شما شیعیانم؛ چنین کردم شما به این امر که خواست خدا نیز در آن است، راضی باشید و در خانه‌هایتان بمانید و دست به کاری نزنید تا خوبان از دست فاجر(منظور معاویه است) راحت شوند‌...؛ بنابراین تا وقتی معاویه زنده است، خانه‌نشین باشید؛ پس اگر مرد و شما و ما زنده بودیم، از خداوند راهنمایی و کمک می‌خواهیم تا ما را به کار درست رهنمون کند و به خودمان وا نگذارد‌.

سلیمان ‌بن صرد پس از شنیدن جواب امام حسن مجتبی(ع) نزد امام حسین(ع) رفت و ماجرای خود با امام مجتبی(ع) را بازگو کرد‌. در این هنگام امام حسین(ع) فرمودند: تا وقتی معاویه زنده است، همه‌ی شما باید در خانه‌هایتان بنشینید؛ من هرچند به کراهت با او بیعت کرده‌ام {و باید آن را رعایت کنم} هر وقت معاویه مرد، شرایط را می‌سنجیم و ما و شما در این‌باره به تبادل آرا می‌پردازیم و می‌اندیشیم که چه کنیم‌.

[٣٢٩] . اخبارالطوال، ترجمه‌ی محمود مهدوى دامغانى ‌، ص٢٦٩.

[٣٣٠] . الامامة و السیاسة، ج‌١، ص١٨٦.