دینوری از مؤرّخان سده‌ی سوم(م٢٨٢) در کتاب الأخبارالطوال گزارشی درباره‌ی امام حسینD نقل کرده است که بر اساس آن، ایشان تصریح کرده‌اند، دوران معاویه زمان مناسبی برای قیام نیست‌. در این گزارش، نظر ایشان در دو مقطع از دوران معاویه انعکاس داده شده است‌. مقطع نخست مربوط به دوران حیات امام حسن مجتبیD است و مقطع دوم مربوط به دوره‌ی پس از شهادت امام مجتبیD است که ایشان به امامت رسیده بودند‌. امام در هر دو مقطع زمانی، فرموده‌اند «تا وقتی معاویه زنده است در خانه‌هایتان بنشینید که وقت قیام نیست». در ذیل متن گزارش و ترجمه آن می‌آید:

«روى عن على‌ بن محمّد بن بشیر الهمدانى، قال: خرجت انا و سفیان بن ‌لیلى حتّى قدمنا على الحسن المدینة، فدخلنا علیه و عنده المسیّب ‌بن نجبة ‌و عبدالله بن الوداک التمیمى و سراج بن مالک الخثعمى، فقلت: السلام علیک یا مذل المؤمنین، قال: و علیک السلام، اجلس، لست مذل المؤمنین ولکنى معزّهم، ما اردت بمصالحتى معاویه الا ان ادفع عنکم القتل عند ما رایت من تباطؤ اصحابى عن الحرب و نکولهم عن القتال والله لئن سرنا الیه بالجبال و الشجر ما کان بد من إفضاء هذا الأمر الیه.

قال: ثمّ خرجنا من عنده و دخلنا على الحسین، فأخبرناه بما ردّ علینا، فقال: صدق ابومحمّد، فلیکن کلّ رجل منکم حلسا من احلاس بیته، ما دام هذا الإنسان حیا‌.

ثمّ انّ الحسن رضى‌الله عنه اشتکى بالمدینة، فثقل،‌... ثمّ توفى، فمنع مروان ان یدفن مع النبی٤ فدفن فی البقیع. و بلغ اهل الکوفه وفاة الحسن، فاجتمع عظماؤهم فکتبوا الى الحسین رضى الله عنه یعزونه. و کتب الیه جعدة بن هبیرة بن ابى‌وهب و کان امحضهم حبا و مودة: امّا بعد، فان من قبلنا من‌ شیعتک‌ متطلعه انفسهم إلیک، لا یعدلون بک أحدا و قد کانوا عرفوا راى الحسن أخیک فی دفع الحرب و عرفوک باللین لأولیائک و الغلظة على اعدائک و الشدة فی امر الله، فان کنت تحب ان تطلب هذا الأمر فاقدم علینا، فقد وطنا أنفسنا على الموت معک‌ فکتب