الف) مراجعه به آثار ديگر مؤلف، مانند مراجعه به شرح «لُمعه» شهيد براي تصحيح متن «مسالك الافهام» يا مراجعه به «مطوّل» در تصحيح «مختصر المعانى» تفتازاني.

ب) مراجعه به كتاب‌هايى كه پيش از مؤلف، در اين موضوع نوشته شده و مؤلف از آن‌ها بهره برده است.

ج) مراجعه به گزيده‌ها، شرح‌ها و ترجمه‌هاي كتاب.

٤. مصدريابى

مواردى كه بايد مصدريابى شوند عبارت‌اند از:

الف) آيات قرآن؛

ب) روايات؛

ج) نظرات مطرح شده از بزرگان؛

د) کتابي که از آن نام برده شده؛

ه) دانشمندي که از آن ياد شده؛

البته مواردي نيز هست که در مصدريابى آن‌ها الزامى وجود ندارد؛ مانند:

الف) مواردى كه مؤلف مشخصات مصدر را به‌طور دقيق ننوشته مثل اين عبارت: حديث داريم كه ... .

ب) مواردى كه مؤلف فقط ترجمه متن را آورده و نمى‌توان مشخصات متن اصلى را به‌دست آورد.

ج) در مواردي که از نام اشخاص با وصف کلي ياد کرده باشد؛ مانند: و قال بعض الاعلام... .