دعا معراج مومنين و راه زندگى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨٠ - تدبّر در دعا
در بردارنده اين محورها هستند:
الف- ذكر:
ذكر خداى متعال امرى است كه قرآن در بسيارى از آيات خود بر آن تأكيد مىورزد:
(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً).
آيه ٤١ ، سوره احزاب
«
اى كسانى كه ايمان آورديد، خدا را بسيار ذكر كنيد.»
(... وَاذْكُرُوهُ كَمَا هَدَاكُمْ...).
آيه ١٩٨ ، سوره بقره
«او را ذكر كنيد همانگونه كه او شما را هدايت كرد.»
ذكر در ميان بنده و خداوند متبادل مىشود، پس وقتى كه انسان خدا را به ياد آوَرَد و ذكر كند، خدا نيز او را ذكر مىكند.
(فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوا لِي وَلَا تَكْفُرُونِ).
آيه ١٥٢ ، سوره بقره
«
مرا ذكر كنيد تا شما را ذكر كنم و مرا شكر كنيد و كفران مورزيد.»
حكمت ذكر از آنجاست كه ذكر، دانه دوستى خدا را در دل انسان مىكارد و به آن اكتفا نمىكند كه انسان فقط خدا را بشناسد، بلكه بايد او را دوست بدارد و زمانى كه بنده به مرحله دوستى خدا رسيد و دلش را به محبّت او آباد كرد، طاعات به دو نشان مزيّن مىشوند:
١- طاعات داراى محتوايى حقيقى خواهند شد، پس نماز معراج انسان مىشود و روزه براى او صبر و ياور در برابر دشواريهاى زندگى و همه طاعات از اين حالت كه پوستهاى بى محتوا باشند مىگذرند و داراى معنى و محتوا مىشوند.
٢- طاعات به شكلى طبيعى از اعضاى انسان جارى مىشوند همانگونه كه سيل از بلندى؛ در حديث آمده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله پيش از وقت، براى نماز بر زمين مىنشست و سپس در جستجوى نشانههاى وقت نماز به آسمان مىنگريست و زمانى كه وقت شرعى فرا مىرسيد مىگفت: «اى بلال ما را با نماز آرامش ده.»