دعا معراج مومنين و راه زندگى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٢ - دعا، تأمين و رفاه
مؤمن است كه هر جا باشد با بركت است، هر جا كه مؤمن فرود آيد بركت وارد مىشود. از اينروست كه پيامبر اشاره مىكند كه مؤمن وقتى در جايى منزل مىكند و دستهايش را با دعا به سوى خدا بلند مىكند، زمين سبز مىشود و بركات آسمان بر آن فرو مىبارد. اين حديث از حقيقتى مهم پرده برمىگيرد و آن اين است كه آنچه كه ما تصادف مىنمايم، در واقع تصادف نيست زيرا همه دگرگونيهايى كه در زمين و آسمان رخ مىدهد بايد طبق قوانين و سنّتهاى از پيش تعيين شدهاى باشد. مردم در گذشته و در آن زمان كه نظامهاى هستى براى آنان ناشناخته بود همه چيز راحتى بيمارى، و مرگ، و قطحى و فراوانى را به تصادف ربط مىداند و همه اينها را تصادفى فرض مىكردند؛ امّا بعد از آنكه مجموعه نظامهايى را كه در طبيعت پيرامون ما جريان دارد كشف كرديم دانستيم كه اين تغيير و تحوّلات در واقع مجموعهاى از تصادفات نيست، بلكه همانا تابع نظامها و قوانينى است كه انسان آن را نمىشناخت؛ زيرا مجموعهاى از قضاياى ديگرى باقى مانده است كه انسان آن را هنوز به تصادف نسبت مىدهد، چرا؟
پاسخ اين است كه رابطه اين قضايا با هم و با عمل انسان، تا امروز براى ما ناشناخته است و تا ابد نيز آن روابط را نخواهيم شناخت. وقتى كه يكى ازما براى انجام كارى مهم و دشوار از خانه بيرون مىآيد و صدقهاى به فقيرى مىدهد، بى آنكه گرفتار بلايى شود كارش را به انجام مىرساند و بار ديگر كه پس از ارتكاب گناه از خانه خارج مىشود، تصادفاً در آن روز با چندين مصيبت و مشكل روبرو مىگردد آيا به راستى تصادف در اين دو حالت سهمى داشته است؟ به هيچ وجه...، بلكه در حالت اوّل صدقه بوده است كه بلا را دفع كرده و در حالت دوم گناه سبب نزول مشكلات و مصايب بوده است.
دهها مورد مانند اين امورى كه انسان هر روز با آنها روبرو مىشود وجود دارد كه ربط آن به تصادف ممكن نيست، زيرا هر قضيّهاى قانونى دارد، امّا ما اين قانون