دعا معراج مومنين و راه زندگى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٥ - دعاى حضرت زكريا

فراوان فرو فرستادى و تو را بر آن شكر مى‌كنم، امّا من اكنون نيازمند آن خير هستم.

موسى خير را از خدا طلبيده، امّا با زبانى غير مستقيم.

بر اساس آنچه در بعضى از احاديث آمده است، پيامبران در دعا به توجّه به خدا بسنده مى‌كرده‌اند بى آنكه خواسته‌هاى خود را به صراحت بيان دارند.

امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: چون ابراهيم در منجنيق نشست و خواستند او را در آتش افكنند، جبريل نزد او آمد و گفت: سلام و رحمت و بركات خدا بر تو باد اى ابراهيم، آيا حاجتى دارى؟ گفت: به تو، نه! پس چون او را پرتاب كردند خدا را خواند و گفت: اى خداوند يگانه بى نياز كه نزاييده‌اى و نزاده‌اى و تو را همتايى نيست. پس آتش بر ابراهيم بى اثر شد و همچنان در جامه خويش در مصاحبت جبريل بود و باهم در باغى سبز سخن مى‌گفتند.

(بحار الانوار

،

ج ١٢

،

ص ٢٤)

دعاى حضرت زكريا

درباره چگونگى دعاى حضرت زكريا در سوره انبياء مى‌خوانيم:

(فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَوَهَبْنَا لَهُ يَحْيَى‌ وَأَصْلَحْنَا لَهُ زَوْجَهُ إِنَّهُمْ كَانُوا يُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَيَدْعُونَنَا رَغَباً وَرَهَباً وَكَانُوا لَنَا خَاشِعِينَ).

(سوره انبياء، آيه ٩٠)

«

براى او اجابت كرديم و يحيى را به او بخشيديم و همسرش را براى او اصلاح كرديم، آنها در كارهاى خير مى‌شتافتند و ما را از سر بيم و اميد مى‌خواندند و براى ما خاشع بودند.»

از صفات مؤمنان آن است كه از سر ترس از عذاب و اميد به رحمت، خدا را مى‌خوانند. پس بايد در حالت دعا از رحمت خدا نااميد نبود و نيز نبايد مطمئنّ بود كه اين رحمت، حتماً و بزودى شامل حال انسان مى‌شود. اگر انسان نااميد باشد دعايش مستجاب نمى‌شود و بسيارى از دعاهاى ما همراه با يأس و نااميدى است،