رويكردها و كوششهايش به سوى اين نقطه ديگر قرار خواهد گرفت و حركت به سوى شمال يا جنوب، شرق يا غرب يكسان و مساوى نيست. اين چنين است هدف انسان كه مسير زندگيش را تعيين مى‌كند، امّا مشكل انسان اين است كه بدرستى نمى‌داند هدف سليمى كه كوشش در جهت آن شايسته است، كدام است؛ يا به تعبير بهتر مشكل انسان از آنجا سرچشمه مى‌گيرد كه وى قادر نيست تا هدفش را در زندگى مشخّص نمايد!

ديگرانند كه هدفهايى راكه هدفهاى حقيقى او نيستند بر او ديكته مى‌كنند و او بعد از زمانى نه چندان كوتاه، ساختگى بودن اين اهداف را در مى‌يابد و مى‌فهمد كه همه تلاشها و حركاتش در جهت نقطه‌اى نادرست بوده است و به خودش خدمت نكرده، بلكه به ديگران يا شيطان خدمت كرده است:

(قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُم بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا* الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً).

(سوره كهف، آيات ١٠٣- ١٠٤)

بگو آيا شما را از زيانكارترين مردم آگاه كنيم؟ كسانى كه سعيشان در زندگى دنيا تباه شد و خود مى‌پندارند كارى نيك مى‌كنند.»

بنابراين مشكل نخست انسان آن است كه هدفهاى او غالباً اهدافى حقيقى نيستند، امّا مشكل ديگر اين است كه گاه هدفهاى انسان هماهنگ با فطرت و توان او نبوده‌اند. بسيارى از ما همه زندگى خود را در قالبهايى تنگ و هدفهايى بسيار محدود فشرده مى‌كنيم، زيرا نفس خود و مقدار طاقت و توانى را كه خدا به ما داده نمى‌شناسيم. خدا انسان را آفريده تا پيشوا وسرور طبيعت و جهان باشد و پادشاهى در بهشت كه فرشتگان خدمتش كنند! امّا تنگ نظرى به خود، چنانمى كند كه انسان براى خود هدفى محدود برگزيند، هدفى كه با همه تلاش خود در راه رسيدن به آن بكوشد و اين نيز باعث خسران اوست. كسانى هستند كه اهداف و آينده نگرى عاليى دارند امّا بصورت فردى؛ مثلًا همه هدفشان اين است كه ثروتمند