الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٣ - پارسايى در دنيا
مىكرد، و اگر مصيبتى در جان يا مال يا فرزندانت به تو برسد، پس مصيبت از دست دادن رسول خدا صلى الله عليه و آله را بياد بياور كه همه مخلوقات تاكنون مصيبتى به مانند آن نديدهاند.»
٩- امام صادق عليه السلام فرمود:
«قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: ما لي وللدنيا، إنّما مثلي كراكب رفعت له شجرة في يوم صائف، فقال تحتها ثمّ راح وتركها» [١].
«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: مرا با دنيا چه كار؟ مثل من مانند آن سوارى است كه در روز گرم تابستان، درختى بر روى او سايه افكند، پس او در زير (سايه) آن كمى بخوابد و سپس آن را ترك و به راه بيفتد.»
١٠- حضرت على عليه السلام در وصيّت خود به محمّد بن حنفيّه فرمود:
«ولا مال أذهب للفاقة من الرضا بالقوت، ومن اقتصر على بلغة الكفاف فقد انتظم الراحة، وتبوّء خفض الدعة، الحرص داع إلى التقحّم في الذنوب» [٢].
«هيچ مالى مانند راضى شدن به قُوت بر طرف كننده فقر نيست، و كسى كه اكتفا كند به آنچه كفاف او مىكند، به راحتى رسيده و سامان يافته و در آسايش قرار گرفته است. حرص انسان را به سوى فروافتادن در گناه فرا مىخواند.»
١١- امام صادق عليه السلام فرمود:
«إنّ في كتاب علي: إنّما مثل الدنيا كمثل الحيّة ما ألين مسّها، وفي جوفها السمّ الناقع
، يحذرها الرجل العاقل ويهوى إليها الصبي الجاهل» [٣].
در كتاب على عليه السلام آمده است: دنيا مانند مارى است كه ظاهرش بسيار نرم ولى در
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٦٣، ص ٣١٦، حديث ١.
[٢] - همان، ص ٣١٧، حديث ٦.
[٣] - همان، ص ٣١٦، حديث ٣.