الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٦ - تمرين نفس به طاعت، صبر و تقوا

امام عليه السلام فرمود:

«مه استغفر اللَّه».

«ساكت باش، از خدا آمرزش بخواه.»

پس فرمود:

«إنّ قليل العمل مع التقوى خير من كثير بلا تقوى».

«همانا عمل كم امّا با تقوا بهتر است از عمل زياد بى‌تقوا.»

گفتم: چگونه عمل زياد بدون تقوا مى‌باشد؟ فرمود:

«نعم، مثل الرجل يطعم طعامه ويرفق جيرانه ويوطى رحله، فإذا ارتفع له الباب من الحرام دخل فيه، فهذا العمل بلا تقوى. ويكون الآخر ليس عنده فإذا ارتفع له الباب من الحرام لم يدخل فيه» [١].

«آرى مثل آن مردى است كه طعامش را اطعام مى‌كند و همسايگانش را مدارا مى‌نمايد و بساطش را مى‌گستراند ولى زمانى كه دربى از حرام برايش گشوده شود، وارد آن مى‌گردد.

پس اين همان عمل بدون تقوا است. ولى شخص ديگرى را مى‌بينيم كه چيزى در بساط ندارد ولى وقتى دربى از گناه بر روى او باز مى‌شود وارد آن نمى‌گردد.»

١٢- يعقوب ين شعيب روايت مى‌كند كه از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى‌فرمود:

«ما نقل اللَّه عبداً من ذلّ المعاصي إلى عزّ التقوى إلّاأغناه من غير مال، وأعزّه من غير عشيرة، وآنسه من غير بشر» [٢].

«خداوند بنده‌اى را از خوارى گناه به عزّت تقوا منتقل نمى‌كند مگر اينكه او را بدون‌