الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٧ - خودآرايى به مكارم اخلاق
مىجويد. و از كالاى دنيا و زينت آن اجتناب مىكند چنانكه از آتش. و آرزويش را چنان كوتاه مىكند گويا اجلش پيش چشمش باشد. گفتم: اى جبرئيل! تفسير اخلاص چيست؟ گفت:
مخلص كسى است كه از مردم سؤال نكند تا (آنچه را كه مىخواهد) پيدا كند و چون پيدا كرد به آن راضى مىشود، و چون چيزى در نزد او اضافه آمد، در راه خدا عطا مىكند. پس اگر از مردم درخواست نكرد همانا كه به عبوديت خدا اقرار كرده است، و چون يافت و راضى شد پس او از خدا راضى شده است و خداوند هم از او راضى خواهد بود، و چون در راه خدا ببخشد او به حدّ وثوق و اعتماد به پروردگارش رسيده است. گفتم: پس تفسير يقين چيست؟
جبرئيل گفت: مؤمن عمل مىكند براى خدا مانند آنكه خدا را مىبيند پس اگر او خدا را نمىبيند خدا او را مىبيند، و يقين كند كه آنچه به او رسيده، نمىتوانست خطا كند و به او نرسد، و آنچه به او نرسيده نمىتوانست به او برسد. اينها همگى شاخههاى توكّل و نردبان زهد و پارسائى است.»
٣- امام صادق عليه السلام فرمود:
«كان أمير المؤمنين عليه السلام يقول: نبّه بالفكر قلبك، وجاف عن الليل جنبك، واتّق اللَّه ربّك» [١].
«حضرت على عليه السلام مىفرمود: قلبت را با تفكّر آگاه گردان، شبها به عبادت خداوند بپرداز و تقواى خداوند و پروردگارت را پيشه كن.»
٤- حسن صيقل گفت: از حضرت صادق عليه السلام پرسيدم درباره حديثى كه مردم روايت مىكنند كه «يك ساعت انديشيدن بهتر از يك شب عبادت كردن است» و گفتم: چگونه انديشه كند؟ فرمود:
«يمرّ بالخربة أو بالدار فيقول: أين ساكنوك؟ أين بانوك؟ ما لك لا تتكلّمين» [٢].
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٥، ص ١٥٣، حديث ١.
[٢] - همان، حديث ٢.