الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٦٤ - احكام داورى در جنگ

للفارس سهمين وللراجل سهماً، وهم الذين غنموا دون الفرسان‌

؟ «اگر آنان در ميان ارتشى مى‌بودند ولى تنها پياده‌ها جلو مى‌افتادند و مى‌جنگيدند و غنيمت مى‌گرفتند، غنايم را چگونه بين آنان تقسيم مى‌كردم؟ آيا مگر براى سواره دو سهم و براى پياده يك سهم قرار نمى‌دادم در حاليكه پياده‌ها غنيمت گرفته‌اند نه سواره‌ها؟»

گفتم: آيا براى امام جايز است كه از اين اموال بخشش كند؟ گفت:

«أن ينفل قبل القتال، فأمّا بعد القتال والغنيمة فلا يجوز ذلك لأنّ الغنيمة قد احرزت». [١]

«قبل از جنگ مى‌تواند اين كار را انجام دهد، امّا بعداز تمام شدن جنگ و غنيمت گرفتن، جايز نيست زيرا غنيمت، احراز شده است.»

٢- حضرت صادق عليه السلام فرمود:

«لمّا ولي عليّ عليه السلام صعد المنبر فحمد اللَّه وأثنى عليه، ثمّ قال: أما أنّي واللَّه ما أرزأكم من فيئكم هذا درهماً ما قام لي عذق بيثرب، فلتصدقكم أنفسكم، أفتروني مانعاً نفسي ومعطيكم؟ قال: فقام إليه عقيل كرّم اللَّه وجهه فقال: فتجعلني وأسود في المدينة سواء

؟ فقال: اجلس ما كان ههنا أحد يتكلّم غيرك، وما فضلك عليه إلّابسابقة أو تقوى» [٢].

«چون حضرت على عليه السلام به خلافت رسيد، بر منبر رفت و بعداز حمد و ثناى الهى فرمود:

سوگند به خدا، من از اين في و غنيمت شما يك درهم را هم (به سود خودم) كم نخواهم كرد تا زمانيكه يك شاخه خرما براى من در مدينه برپا بماند، پس با خود راست باشيد، آيا مى‌بينيد مرا كه از خود بازدارم و به شما بدهم؟ حضرت فرمود: پس عقيل (كرّم اللَّه وجهه) بلند شد و گفت: من و اسود را در مدينه يكسان قرار