الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢١٥ - عوامل جنگ
«دارالحرب» (سرزمين كفّار) شده و گروه ديگرى بر ضد اين گروهى كه او بر آنها وارد شده و در ميان آنان زندگى مىكند، وارد جنگ شده است، تكليف او چيست؟ امام عليه السلام فرمود:
«على المسلم أن يمنع نفسه ويقاتل عن حكم اللَّه وحكم رسوله، وأمّا أن يقاتل الكفّار على حكم الجور وسنّتهم فلا يحلّ له ذلك» [١].
«بر مسلمان است كه از خود دفاع كند و براساس اطاعت از حكم خدا و پيامبر خدا بجنگد، امّا اينكه او براساس حكومت جور و سنّتهاى آنان با كفّار بجنگد، جايز نيست.»
بدين ترتيب روشن مىگردد كه دفاع واجب است چه دفاع از خود به صورت فردى باشد، يا دفاع از سرزمينش باشد در صورتيكه مورد تجاوز قرار گرفته و او بايد با ساير اهالى كشور با دشمن بجنگد.
و- بسيارى از فقها گفتهاند: پيامبر صلى الله عليه و آله و اوصياى معصوم او عليهم السلام مردم رابه ايمان دعوت مىكنند، پس اگر از ايمان امتناع ورزيدند، با آنان مىجنگند تا ايمان بياورند يا اهل كتابِ آنها جزيه بدهند. اين نوع جهاد، «جهاد دعوت» ناميده مىشود. و گفتهاند: اين فرض، امروز ساقط شده و واجب نيست، ولى برخى از فقها هم گفتهاند: اين نوع جهاد هم با وجود فقيه عادل واجب است.
٢- هر جنگ مشروع، جهاد در راه خدا محسوب مىشود و احكام جهاد بر آن جارى مىگردد مگر مواردى كه استثنا شده است، ولى برخى گفتهاند: جهاد تنها همان جهاد دعوت يا جهاد ابتدائى است.
٣- اقوا اين است كه صيانت دارالاسلام (يعنى حفظ وطن و سرزمين
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٦، ابواب جهاد العدوّ، ص ٢٠، حديث ٣.