ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٣٤ - بحث روايتى(رواياتى در باره صدقه دادن امام على(ع) انگشترى خود را در حال ركوع و نزول آيات گذشته در اين شان)

خدشه نكرده مانند: احمد، نسايى، طبرى، طبرانى و عبد بن حميد و غير ايشان از حفاظ و ائمه حديث و متكلمين كه همه، صدور اين روايات را از ناحيه مقدسه رسالت ٦ مسلم دانسته‌اند و همچنين فقها در بحث نماز در اين مساله كه آيا فعل كثير نماز را باطل مى‌كند يا خير و اينكه فعل كثير چقدر است و نيز در اين مساله كه آيا صدقه مستحبى هم زكات ناميده مى‌شود يا نه؟ روايات مزبور را با آيه شريفه مورد بحث منطبق دانسته‌اند، و عموم علماى ادب و مفسرينى كه در تفسير قرآن بيشتر متعرض جهات ادبى قرآنند با اينكه بيشتر آنان از بزرگان و ائمه اهل ادبند مانند زمخشرى صاحب كشاف و ابو حيان، اين انطباق را پذيرفته‌اند و هيچيك از ناقلين اين روايات با اينكه همه عرب و اهل زبان بوده‌اند در اين انطباق مناقشه و ايراد نكرده‌اند.

و خلاصه در اين روايات جايى براى انگشت بند كردن نيست و اينكه بعضى از معاندين نسبت مجعوليت به اين روايات داده‌اند و گفته‌اند كه اين روايات جعلى و ساختگى است، منتهاى عناد را اعمال كرده‌اند و نبايد به گفته ايشان وقعى گذاشت، مخصوصا بعضى مانند شيخ الاسلام ابن تيميه اينقدر در اين مرحله تندروى كرده كه مى‌گويد علما اجماع و اتفاق دارند كه اين روايات ساختگى است.