ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٣٠ - بحث روايتى(رواياتى در باره صدقه دادن امام على(ع) انگشترى خود را در حال ركوع و نزول آيات گذشته در اين شان)

باز در همين كتاب از احمد بن محمد بن طاوان از ابو احمد عمر بن عبد اللَّه بن شوذب از محمد بن احمد عسكرى دقاق از محمد بن عثمان بن ابى شبيه از عباده از عمر بن ثابت از محمد بن سائب از ابى صالح از ابن عباس نقل مى‌كند كه گفت روزى على (ع) در حال ركوع بود كه مسكينى نزدش آمد آن جناب انگشتر خود را به وى داد پس از آن، رسول اللَّه ٦ از سائل پرسيد چه كسى اين انگشتر را بتو داد؟ عرض كرد اين مردى كه در ركوع است. دنبال اين ماجرا اين آيه نازل شد:(إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا ...)[١].

و نيز در همين كتاب از احمد بن محمد طاوان بطور اجازه نقل مى‌كند كه ابا احمد عمر بن عبد اللَّه بن شوذب بر ايشان روايت كرده از محمد بن جعفر بن محمد عسكرى از محمد بن عثمان از ابراهيم بن محمد بن ميمون از على بن عابس كه وى گفته است: روزى من و ابو مريم وارد شديم بر عبد اللَّه بن عطا، ابو مريم از وى خواهش كرد كه حديثى را كه سابقا از ابى جعفر برايش نقل كرده بود بار ديگر براى على بن عابس نيز نقل كند او گفت من نزد ابى جعفر نشسته بودم، ديدم كه پسر عبد اللَّه بن سلام رد شد، از ابى جعفر پرسيدم خدا مرا فدايت كند اين پسر همان كسى است كه علم قرآن را مى‌داند؟ گفت: نه، آن امام شما على بن ابى طالب است كه آياتى از قرآن كريم در باره‌اش نازل شده، مانند آيه‌(وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ) و آيه‌(أَ فَمَنْ كانَ عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ) و آيه‌( إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ .)[٢] و از خطيب خوارزمى نقل شده كه گفته است معاويه به عمرو بن عاص نامه نوشته بود و او در جوابش چنين نوشت: اى معاويه تو خودت خوب مى‌دانى چقدر آيات قرآنى را كه خود مى‌خوانى در فضائل اوست و كسى در آن آيات با او شريك و همباز نيست، مانند آيه‌(يُوفُونَ بِالنَّذْرِ)[٣] و آيه‌(إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ) و آيه‌(أَ فَمَنْ كانَ عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ وَ مِنْ قَبْلِهِ)[٤] و نيز خداى متعال در باره‌اش فرموده:(رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ)[٥] و نيز مى‌فرمايد:

[١] نقل از غاية المرام ص ١٠٤ ح ٦.

[٢] نقل از غاية المرام ص ١٠٤ ح ٧.

[٣] سوره دهر آيه ٨.

[٤] آيا بنا بر اين كسى كه راجع به پروردگار خود هم از ناحيه عقل خود و هم از ناحيه كتابهاى آسمانى قبل برهان و شاهد دارد مثل كسى است كه داراى آن نيست؟!! سوره هود، آيه ١٧.

[٥] بعضى از مؤمنين كسانى‌اند كه وقتى با خدا عهد مى‌بندند به آن وفا مى‌كنند. سوره احزاب، آيه ٢٣.