گفتار معصومين( ع)
(١)
جلد دوّم
٧ ص
(٢)
مقدّمه
٧ ص
(٣)
1 عبرت و چند صفت ديگر
٩ ص
(٤)
2 حسن خلق
١٧ ص
(٥)
3 مبغوضترين مردم
٢٣ ص
(٦)
4 بدترين فقر
٢٥ ص
(٧)
5 دو برنامه در زندگى
٢٩ ص
(٨)
6 معاد
٣١ ص
(٩)
7 تفسير به رأى
٣٣ ص
(١٠)
8 عزت و افتخار
٣٥ ص
(١١)
9 تباه كردن عمل
٣٩ ص
(١٢)
10 كنترل شهوت
٤٣ ص
(١٣)
11 عطا به اندازه كرامت
٤٧ ص
(١٤)
12 فتنه
٤٩ ص
(١٥)
13 عامل تحقير، ذليل و توهين
٥١ ص
(١٦)
14 چهار صفت ناپسند
٥٧ ص
(١٧)
15 اقسام سهگانه قلب
٦٥ ص
(١٨)
16 سؤال كردن- از خود راضى بودن
٦٩ ص
(١٩)
17 درس توحيد و خداشناسى
٧٣ ص
(٢٠)
18 چگونه با مردم زندگى كنيم؟
٧٧ ص
(٢١)
19 عفو هنگام قدرت
٧٩ ص
(٢٢)
20 جاذبه و دافعه
٨٣ ص
(٢٣)
21 قدرت مسلمانان و عدم تشبه به كفّار
٨٧ ص
(٢٤)
22 يك درس بزرگ اجتماعى
٩١ ص
(٢٥)
23 معامله خداوند با گنهكاران
٩٥ ص
(٢٦)
24 ضمير پنهان و آشكار و خودشناسى
٩٩ ص
(٢٧)
25 استفاده از عوامل طبيعى
١٠٥ ص
(٢٨)
26 زنده كردن و ميراندن دل
١٠٧ ص
(٢٩)
27 محاسبه نفس
١١٣ ص
(٣٠)
28 روزه و فوائد آن
١١٩ ص
(٣١)
29 ايمان
١٣٣ ص
(٣٢)
30 خداوند ستّار العيوب است
١٣٩ ص
(٣٣)
31 چرخش بين مال و جان و دين
١٤٧ ص
(٣٤)
32 نيروى جسم انسان (روش درمان دردها)
١٥٣ ص
(٣٥)
33 زهد
١٥٧ ص
(٣٦)
34 مرگ
١٦٣ ص
(٣٧)
35 سه دستور اخلاقى (شجاعت، حياء و فرصت)
١٧٣ ص
(٣٨)
36 شناخت حق
١٨٧ ص
(٣٩)
37 نعمتهاى الهى
١٩٣ ص
(٤٠)
38 عاجزترين مردم
٢٠٥ ص
(٤١)
39 صدقه و أجل
٢٠٩ ص
(٤٢)
40 رازدارى، خوشرويى و خويشتن دارى
٢٢١ ص
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص

گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٨ - ٣٩ صدقه و أجل

است. [١]

و همان حضرت مى‌فرمايند:

«إنّ المُؤْمِنَ إذا خَرَج مِنْ قَبْرِهِ صُوِّرَ لَهُ عَمَلُهُ في صُورَةٍ حَسَنَةٍ فيقولُ لَهُ: ما أنْتَ؟ فواللَّهِ إنّي لأَراكَ امْرِءَ الصِّدْقِ، فيقولُ لَهُ: أنا عَمَلُكَ، فيكون له نورٌ أوْ قائِدٌ إلىَ الجنّةِ، وإنّ الكافِرَ إذا خرج مِن قبرِهِ صُوِّرَ له عَمَلُه في صُورَةٍ سَيِّئةٍ وَبِشارَةٍ سَيِّئةٍ فيقولُ: مَنْ أنْتَ؟ فَواللَّهِ إنّي لأَراكَ امْرِءَ السَّوءِ، فيقولُ: أنا عَمَلُك، فَيَنْطَلِقُ بِه حتّى‌ يدخُلَ النّارَ؛

مؤمن هرگاه از قبر خود بيرون مى‌آيد، عملش به صورت زيبايى در برابرش مجسم مى‌شود. مؤمن به او مى‌گويد: تو كيستى؟ به خدا قسم كه تو را شخصى خوب و درستى مى‌بينم. او مى‌گويد: من عمل تو هستم. پس براى او نورى مى‌شود يا راهبرى به سوى بهشت. و كافر چون از گورش بيرون مى‌آيد كردارش به صورتى زشت و بدى در برابرش مجسم مى‌شود. او مى‌گويد: تو كيستى؟ به خدا قسم كه تو را بد شخصى مى‌بينم، او مى‌گويد: من عمل تو هستم. پس او را مى‌برد و به آتش مى‌افكند». [٢]

على عليه السلام فرموده است:

«إنّ ابنَ آدَمَ إذا كانَ في آخِرِ يَومٍ مِن أيّامِ الدُّنيا وأوَّلِ يَومٍ مِن أيّامِ الآخِرَةِ مُثِّلَ لَهُ مَالُهُ وَوَلَدُهُ وَعَمَلُهُ فَيَلْتَفِتُ إلى‌ عَمَلِه فيَقولُ: واللَّهَ إنّي كُنْتُ فِيكَ لَزَاهِدٌ وإنّ كُنْتَ عَلَيَّ ثَقِيلًا فَماذا عِنْدَكَ؟ فيقولُ: أنا قَرِينُكَ في قَبْرِكَ وَيَوْمَ نَشْرِكَ حَتّى‌ اعْرَضَ أنا وأنْتَ على‌ رَبِّكَ، قال: فإنْ كانَ للَّهِ وَليّاً أتاهُ أطْيَبَ النّاسِ ريْحاً وَأحْسَنَهُم مَنْظَراً وأحْسَنَهُم رِياشاً، فيَقولُ: أبْشِر بِرَوْحٍ وَرَيْحانٍ وَجَنَّةِ نَعيمٍ ومَقْدَمُكَ خَيْرُ مَقْدَمٍ، فَيَقولُ لَهُ: مَنْ أنْتَ؟ فيقولُ: أنَا عَمَلُكَ الصّالِحُ، إرْتَحِلْ مِنَ الدُّنيا إلىَ الجَنَّةِ؛

هنگامى كه انسان در آخرين روز از ايام دنيا و اوّلين روز از ايام آخرت قرار مى‌گيرد اموال و فرزندان و اعمال او در برابرش مجسم مى‌شوند، او نگاهى به اعمالش مى‌اندازد، مى‌گويد: من نسبت به شما بى‌اعتنا بودم هر چند بر دوش‌


[١]. تفسير نمونه، ج ٢، ذيل آيه ٢٨٢ سوره بقره‌

[٢]. ميزان الحكمه، ج ٧، ص ٤٠