از روايات استفاده مى‌شود كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در اواخر ماه شعبان مردم را هشدار مى‌داد و آماده مى‌كرد براى ورود در ماه رمضان چرا كه بدون آمادگى نمى‌توان به استقبال اين ماه رفت، هميشه در ضيافت و مهمانى هم ميزبان بايد آماده باشد و هم ميهمان، ميزبان بايد وسايل پذيرايى را آماده كند و ميهمان بايد از نظر لباس و نظافت خود را آماده كند، خداوند كه ميزبان ما در اين ماه است چون رحمتش عام و بى‌پايان است هميشه آماده پذيرايى مى‌باشد و اين ما هستيم كه براى ورود در اين ضيافت بايد آمادگى پيدا بكنيم و آمادگى ما به اين است كه روح و قلبمان را صفا دهيم و كينه‌ها و حسادت‌ها و غلّ و غش‌ها را از روحمان بزداييم تا اينكه نشاط عبادت پيدا كنيم، چون بسيارى از افراد هستند كه نماز مى‌خوانند و روزه مى‌گيرند امّا نشاط ندارند، مى‌گويند نماز بخوانيم تا سبك بشويم و يا وقتى ماه رمضان تمام شد مى‌گويند راحت شديم، كه اين بى‌نشاطى در عبادت را مى‌رساند. يكى از مهمترين عاملى كه باعث مى‌شود نشاط در عبادت را از انسان بگيرد گناه است.

ماه رمضان بهار عبادت است همان طورى كه بهار در جسم انسان نشاط به وجود مى‌آورد در ماه رمضان هم انسان بايد بر اثر عبادت نشاط روحى پيدا كند و اين ميسّر نيست مگر اينكه انسان قبلًا آمادگى پيدا كند و اين آمادگى در درجه اوّل توبه است.

[١]. بحارالانوار، ج ٩٦، ص ٢٥٣؛ و الفقيه، ج ٢، ص ٦٤؛ و روضة المتّقين، ج ٣، ص ٢٣٠