گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨ - ١١ عطا به اندازه كرامت
خداوند آن قدر لطف دارد كه خود را بدهكار كرده و ما را طلبكار و مىفرمايد:
«وَمَا مِنْ دَابَّةٍ فِى الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُهَا»؛ هيچ جنبندهاى در زمين نيست مگر اين كه روزى او بر خداست». [١] و در جاى ديگر مىفرمايد: اى مردم به خدا قرض بدهيد؛ اين لطف خداست كه خود را وام گيرنده و مردم را وامدهنده مىداند.
اين حديث مورد بحث نمونهاى از لطف خداوند است كه كسى كه با دست كوتاه براى خدا عطا كند با دست بلند خداوند به او عطا مىكند، خداوند آنچه به ما مىدهد تناسب با اعمال ما ندارد بلكه تناسب با كرامتش دارد او با كرمش با ما حساب مىكند نه اينكه ببيند ما چه كرديم. لذا در اعمال ماه رجب مىخوانيم:
«يا مَنْ يُعْطىِ الكثيرَ بِالْقَليلِ، يا مَنْ يُعْطى مَنْ سَأَلَهُ، يا مَنْ يُعْطى مَنْ لَمْ يَسْأَلْهُ وَمَنْ لَمْ يَعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَرَحْمَةً
؛ اى كسى كه در برابر اطاعت اندك، عطاى بسيار مىدهى، اى كه عطا كنى به هر كه از تو خواهد، اى كه عطا كنى به كسى كه از تو نخواهد و نه تو را بشناسد از روى نعمتبخشى و مهرورزى». [٢]
تمام عباداتى كه انجام مىدهيم، شكر يك نعمت كوچك خدا را نمىتوانيم بجا بياوريم، آيا در خانه او نرفتن و اطاعتش نكردن بىانصافى نيست.
خدايا به كوچكى ما نگاه نكن بلكه به بزرگى خود نگاه كن و عطاياى خود را از ما دريغ نفرما.
[١]. سوره هود، آيه ٦
[٢]. مفاتيح نوين، ص ٦٠٦