گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠ - ٩ تباه كردن عمل
يكى اينكه ظلم به كارگر باعث حبط عملش مىشود و ديگر اينكه اين گناه باعث مىشود كه بوى بهشت را استشمام نكند چرا كه بوى بهشت در فاصله پانصد سال راه به مشام مىرسد؛ يعنى اين افراد نزديك بهشت هم نمىشوند كه اين نهايت دورى از رحمت خدا را مىرساند. درباره عاق والدين هم روايت داريم كه بوى بهشت به مشام كسى كه عاق شده است نمىرسد.
در سفينةالبحار مادّه «أجر» حديثى از امام رضا عليه السلام از پدران بزرگوارش، از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مىكند كه:
«إنّ اللَّه تَعالى غافِرُ كُلِّ ذَنْبٍ، الّا مَنْ جَحَدَ مَهْراً أَوْ اغْتَصَبَ أجيراً أجْرَهُ أو بَاعَ رَجُلًا حُرّاً
؛ خداوند سه گناه را نمىبخشد كسى كه حق اجيرش را ندهد، و كسى كه مهر زنش را ندهد، و كسى كه شخصى حرّ را به عبد درآورد و بفروشد».
يكى از نكاتى كه از آيات و روايات به دست مىآيد اين است كه اصل انجام دادن عمل يك مطلب و نگاهدارى آن مطلب ديگرى است كه مهمتر از خود عمل است؛ يك عمل سالم و مفيد عملى است كه از آغاز بىعيب باشد و تا پايان عمر از آن مراقبت و محافظت بشود. لذا در حديثى از امام باقر عليه السلام وارد شده كه فرموده است:
«الْإبْقاءُ عَلَى الْعَمَلِ اشَدُّ مِنَ الْعَمَلِ ...
؛ نگهدارى عمل از خود عمل سختتر است». [١] راوى سؤال مىكند كه منظور از نگهدارى عمل چيست؟ امام مىفرمايد: انسان بخشش مىكند و يا انفاق در راه خداوند مىكند و به عنوان يك انفاق پنهانى براى او ثبت مىشود، سپس در جايى آن را مطرح مىكند اين انفاق پنهانى حذف مىشود و به جاى آن انفاق آشكار نوشته مىشود، دگر بار در جايى ديگر آن را مطرح مىكند باز حذف مىشود و به عنوان ريا نوشته مىشود.
عواملى كه باعث نابودى اعمال مىشود فراوان است كه چند نمونه آن را ذكر مىكنيم:
[١]. اصول كافى، ج ٢، باب ريا، ح ١٦