گفتار معصومين( ع)
(١)
جلد دوّم
٧ ص
(٢)
مقدّمه
٧ ص
(٣)
1 عبرت و چند صفت ديگر
٩ ص
(٤)
2 حسن خلق
١٧ ص
(٥)
3 مبغوضترين مردم
٢٣ ص
(٦)
4 بدترين فقر
٢٥ ص
(٧)
5 دو برنامه در زندگى
٢٩ ص
(٨)
6 معاد
٣١ ص
(٩)
7 تفسير به رأى
٣٣ ص
(١٠)
8 عزت و افتخار
٣٥ ص
(١١)
9 تباه كردن عمل
٣٩ ص
(١٢)
10 كنترل شهوت
٤٣ ص
(١٣)
11 عطا به اندازه كرامت
٤٧ ص
(١٤)
12 فتنه
٤٩ ص
(١٥)
13 عامل تحقير، ذليل و توهين
٥١ ص
(١٦)
14 چهار صفت ناپسند
٥٧ ص
(١٧)
15 اقسام سهگانه قلب
٦٥ ص
(١٨)
16 سؤال كردن- از خود راضى بودن
٦٩ ص
(١٩)
17 درس توحيد و خداشناسى
٧٣ ص
(٢٠)
18 چگونه با مردم زندگى كنيم؟
٧٧ ص
(٢١)
19 عفو هنگام قدرت
٧٩ ص
(٢٢)
20 جاذبه و دافعه
٨٣ ص
(٢٣)
21 قدرت مسلمانان و عدم تشبه به كفّار
٨٧ ص
(٢٤)
22 يك درس بزرگ اجتماعى
٩١ ص
(٢٥)
23 معامله خداوند با گنهكاران
٩٥ ص
(٢٦)
24 ضمير پنهان و آشكار و خودشناسى
٩٩ ص
(٢٧)
25 استفاده از عوامل طبيعى
١٠٥ ص
(٢٨)
26 زنده كردن و ميراندن دل
١٠٧ ص
(٢٩)
27 محاسبه نفس
١١٣ ص
(٣٠)
28 روزه و فوائد آن
١١٩ ص
(٣١)
29 ايمان
١٣٣ ص
(٣٢)
30 خداوند ستّار العيوب است
١٣٩ ص
(٣٣)
31 چرخش بين مال و جان و دين
١٤٧ ص
(٣٤)
32 نيروى جسم انسان (روش درمان دردها)
١٥٣ ص
(٣٥)
33 زهد
١٥٧ ص
(٣٦)
34 مرگ
١٦٣ ص
(٣٧)
35 سه دستور اخلاقى (شجاعت، حياء و فرصت)
١٧٣ ص
(٣٨)
36 شناخت حق
١٨٧ ص
(٣٩)
37 نعمتهاى الهى
١٩٣ ص
(٤٠)
38 عاجزترين مردم
٢٠٥ ص
(٤١)
39 صدقه و أجل
٢٠٩ ص
(٤٢)
40 رازدارى، خوشرويى و خويشتن دارى
٢٢١ ص
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص

گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٤ - ٣٢ نيروى جسم انسان (روش درمان دردها)

امام على عليه السلام مى‌فرمايند:

«لا يَتَداوى‌ المُسلمُ حَتّى يَغلِبَ مَرَضُهُ صِحَّتَهُ‌

؛ مسلمان خود را مداوا نكند مگر آن‌گاه كه بيمارى او بر سلامتيش چيره گردد». [١]

امام كاظم عليه السلام فرموده است:

«لَيْسَ مِن دَواءٍ إلّاوهُوَ يُهيجُ دَاءاً، ولَيْسَ شَي‌ءٌ في البَدَنِ أنْفَعُ مِن إمْساكِ اليَدِ إلّاعَمّا يَحتاجُ إلَيْهِ؛

هيچ دارويى نيست، مگر اينكه خود بيمارى تازه‌اى را دامن مى‌زند. براى بدن چيزى سودمندتر از پرهيز جز در آنچه بدن نياز دارد نيست». [٢]

در روايات ما گرسنگى و پرهيز را بهترين دارو دانسته‌اند.

امام كاظم عليه السلام مى‌فرمايند:

«الْحِمْيَةُ رأسُ الدَّواءِ والمَعِدَةُ بَيْتُ الدّاءِ عَوِّدْ بَدَناً ما تَعَوَّدَ؛

پرهيز، بهترين داروست و معده، خانه امراض است، بدن را مادامى كه عادت مى‌كند عادت بده». [٣]

همان امام همام عليه السلام فرموده‌اند:

«لَيْسَ الحِمْيَةُ أنْ تَدَعَ الشَّي‌ءَ أصْلًا لا تَأكُلَه، ولكنّ الحِمْيَةَ أن تَأكُلَ مِن الشَي‌ءِ وتُخَفِّفَ؛

پرهيز اين نيست كه چيزى را اصلًا نخورى، بلكه پرهيز آن است كه از هر چيزى سبك بخورى». [٤]

امام على عليه السلام مى‌فرمايند:

«مَنْ لَم يَحْتَمِلْ مَرارَةَ الدَّواءِ، دَامَ أَلَمُهُ؛

هر كه تلخى دوا را تحمل نكند درد و بيماريش ادامه يابد». [٥]

درباره تربت امام حسين عليه السلام هم روايات فراوان است. از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه:

«فى طين قَبرِ الحُسَينِ عليه السلام الشِّفاءُ مِن كلِّ داءٍ وهُوَ الدواءُ الأكْبَرُ

؛ در تربت قبر حسين عليه السلام شفاى هر دردى است و آن بزرگترين دارو است». [٦]


[١]. خصال، ص ٦٢٠

[٢]. بحارالانوار، ج ٦٢، ص ٦٨

[٣]. مكارم الاخلاق، ج ٢، ص ١٨٠

[٤]. ميزان الحكمه، ج ٣، ص ٣٦٤

[٥]. غرر الحكم، ح ٩٢٠٩

[٦]. بحارالانوار، ج ١٠١، ص ١٢٣