پيدايش مذاهب - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٧ - بحث و بررسى
وحشت زده در برابر عوامل نابوده كننده را، به آرامش دعوت كند تا بر ترس خويش غلبه نموده، و تسكين يابد. آيه:
« «فَإِذَا رَكِبُواْ فِىْ الْفُلْكِ دَعَوُاْ اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرَّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ»؛ هنگامى كه سوار بر كشتى شوند خدا را با اخلاص مىخوانند (و غير او را فراموش مىكنند) امّا هنگامى كه خدا آنان را به خشكى رساند و نجات داد باز مشرك مىشوند». [١]
روشنگر اين حقيقت است كه حتّى مشركان به هنگام فرو رفتن در امواج ترس كه از كوچكى قدرت آنها در برابر عظمت درياى طوفان زده، سر چشمه مىگرفت، با ايمان به «اللّه» و فراموش كردن «بتها» آرامش خود را باز مىيافتند تا چه رسد به مؤمنان كه به مضمون آيه:
« «ألَآ إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَاخَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لَاهُمْ يَحْزَنُونَ»؛ آگاه باشيد! (دوستان و) اولياى خدا نه ترسى دارند و نه غمگين مىشوند». [٢]
و آيه: «الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُوْلئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ؛ (آرى،) آنها كه ايمان آوردند و ايمان خود را با شرك و ستم نيالوند ايمنى، تنها از آن آنهاست». [٣]
با اتّكاى بر قدرت لا يزال الهى، ترس از غير او براى آنها مفهومى ندارد و با ايمان به جهان پس از مرگ و زندگى جاويدان رستاخيز، «مرگ» كه خوفناكترين چهره را در ميان عوامل ترس دارد، با تبديل عنوان «نقطه نابودى و فنا»، به «دريچهاى براى يك زندگى عالىتر و وسيعتر» يك چهره آشنا مىگردد، به خصوص اگر در راه
[١]. سوره عنكبوت، آيه ٦٥.
[٢]. سوره يونس، آيه ٦٢.
[٣]. سوره انعام، آيه ٨٢.