پيدايش مذاهب - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٢ - ٨- مسأله دعا
به اصطلاح فضولى در كار خداست!، چرا كه اگر كسى به حكمت و بىنيازى مبدأ جهان هستى و علاقه او به بندگانش ايمان داشته باشد، براى او دستورى تعيين نمىكند؛ مگر ممكن است چيزى به صلاح باشد و خدا دريغ دارد؟
اكنون به بررسى و پاسخ اين اشكالات سه گانه مىپردازيم:
بررسى و پاسخ به اشكال اجتماعى:
انكار نمىكنيم كه دعا يكى از تعليمات مسلّم مذهبى است، تا آن جا كه در قرآن به دفعات دعوت به آن شده و وعده اجابت در برابر آن داده شده است.
« «وَ قَالَ رَبُّكُمْ ادْعُونِى أَسْتَجِبْ لَكُمْ»؛ پروردگار شما گفته است: مرا بخوانيد تا (دعاى) شما را بپذيرم» [١].
و نيز:
« «ادْعُواْ رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً»؛ پروردگار خود را (آشكارا) از روى تضرّع و در پنهانى بخوانيد» [٢].
و نيز:
« «فَادْعُواْ اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ»؛ (تنها) خدا را بخوانيد و دين خود را براى او خالص كنيد» [٣].
حتّى قرآن مىگويد به خاطر همين دعاست [٤] كه خداوند به شما اعتنا مىكند:
« «قُلْ مَا يَعْبَؤُاْ بِكُمْ رَبِّى لَوْلَا دُعَآؤُكُمْ»؛ بگو: پروردگارم براى شما ارجى قائل نيست اگر دعاى شما نباشد» [٥].
[١]. سوره غافر، آيه ٦٠.
[٢]. سوره اعراف، آيه ٥٥.
[٣]. سوره غافر، آيه ١٤.
[٤]. در مورد آيه تفاسير متعدّدى است و آن چه گفته شد يكى از تفاسير آن است.
[٥]. سوره فرقان، آيه ٧٧.