پيدايش مذاهب - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٥ - ٢- مدارك شفاعت
دسته اوّل: آياتى است كه به طور مطلق شفاعت را نفى مىكند؛ مانند:
« «أَنْفِقُواْ مِمَّا رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ أَن يَأْتِىَ يَوْمٌ لَابَيْعٌ فِيهِ وَ لَاخُلَّةٌ وَ لَاشَفَاعَةٌ»؛ در راه خدا انفاق كنيد پيش از آن كه روزى بيايد كه در آن تجارت (و ثروت) و دوستى و شفاعت سودى ندارد.» [١]
و نيز:
« «وَ لَايُقْبَلُ مِنْهَا شَفاعَةٌ»؛ شفاعتى از او پذيرفته نيست.» [٢]
در اين آيات راههاى متصوّر براى نجات مجرمان غير از ايمان و عمل صالح، چه از طريق پرداختن عوض مادّى، يا پيوند و سابقه دوستى، و يا مسأله شفاعت نفى شده است و در مورد بعضى از مجرمان مىگويد:
« «فَمَا تَنْفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشَّافِعِينَ»؛ از اين رو شفاعت شفاعتكنندگان به حال آنها سودى نمىبخشد». [٣]
دسته دوّم: آياتى است كه شفيع را تنها و منحصر به خدا معرّفى مىكند؛ مانند:
« «مَا لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِىٍّ وَ لَاشَفِيعٍ»؛ هيچ سرپرست و شفاعت كنندهاى جز او براى شما نيست». [٤]
و نيز:
« «قُل لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً»؛ همه شفاعتها مخصوص خداست». [٥]
دسته سوّم: آياتى است كه شفاعت را مشروط به اذن و فرمان خدا مىكند؛ مانند:
[١]. سوره بقره، آيه ٢٥٤.
[٢]. سوره بقره، آيه ٤٨.
[٣]. سوره مدّثر، آيه ٤٨.
[٤]. سوره سجده، آيه ٤.
[٥]. سوره زمر، آيه ٤٤.