پيدايش مذاهب - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٦ - بررسى منطق وهّابيان در مسأله شفاعت
عبادت را به تبعيّت و پيروى، انسانى از انسان ديگر نيز نمىتوان تفسير كرد، زيرا پيروى افراد از رييس خود در سازمانها و تشكيلات اجتماعى جزء الفباى زندگى است، همان طور كه پيروى از پيامبران و پيشوايان بزرگ، از وظايف حتمى هر ديندارى، محسوب مىگردد.
بنابراين «عبادت» مفهومى غير از همه اينها دارد و آن آخرين حدّ خضوع و تواضع است كه به عنوان تعلّق و وابستگى مطلق و تسليم بىقيد و شرط «عابد» در برابر «معبود» انجام مىگيرد، اين كلمه كه با واژه «عبد» ريشه مشترك دارد روشن مىسازد كه در حقيقت عبادتكننده، با عبادت خود در برابر معبود، تسليم محض است و سرنوشت خود را در دست او مىداند، اين همان چيزى است كه از لفظ عبادت در «عرف» و «شرع» فهميده مىشود. آيا در تقاضاى شفاعت از شفيعان هيچ گونه اثرى از اين مفهوم عبادت و پرستش ديده مىشود؟
شكّى نيست كه مفهوم «دعا» و خواندن غير خدا كه در آيات متعدّدى از آن نهى شده، اين نيست كه صدا زدن و خواندن كسى به نامش و گفتن يا حسن و يا احمد ممنوع يا شرك باشد و در اين نيز نبايد ترديد كرد كه خواندن كسى و درخواست انجام كارى كه در قدرت و توانايى اوست، گناه و شرك نيست، زيرا تعاون يكى از پايههاى زندگى و حيات اجتماعى است و تمام پيامبران و امامان نيز چنين كارى داشتهاند حتّى وهّابيان هم آن را ممنوع ندانستهاند.
آن چه ممكن است مورد ايراد واقع گردد، همان است كه «ابن تيميّه» در رساله «زيارة القبور» متعرّض آن شده است:
«خواسته بندگان را جز خدا نمىتواند انجام دهد، آن كس كه آن را از مخلوق مىطلبد مشرك است، و همرديف پرستشكنندگان فرشتگان و كسانى كه