حمل كنند (و هرگز ذخيره غذايى در لانه خود ندارند، و هر روز نوروزى نو مى‌خواهند) اما خدا آنها را (گرسنه نمى‌گذارد و) روزى مى‌دهد، و همو شما را نيز روزى مى‌بخشد» (وَ كَأَيِّنْ مِنْ دَابَّةٍ لا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ يَرْزُقُها وَ إِيَّاكُمْ).

در پايان آيه تأكيد مى‌كند: «و او شنوا و داناست» (وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ).

سخن همه شما را مى‌شنود، و حتى زبان حال شما و همه جنبدگان را مى‌داند از نيازهاى همه به خوبى باخبر است و چيزى از دايره علم بى‌پايان او پنهان نيست.

(آيه ٦١)- در دل خدا مى‌گويند و با زبان بت! در آيات گذشته روى سخن با مشركانى بود كه حقانيت اسلام را درك كرده بودند اما به خاطر ترس از قطع روزى خود حاضر به قبول ايمان و هجرت نبودند در اينجا روى سخن را به پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله- و در واقع به همه مؤمنان- كرده دلائل توحيد را از طريق «خلقت» و «ربوبيت» و «فطرت» بيان مى‌كند، و به آنها خاطرنشان مى‌سازد كه سر نوشت آنها به دست خدايى است كه در «آفاق» و «انفس» آثار او را مى‌يابند، نه به دست بتها كه بتها هيچ نقشى در اين ميان ندارند.

نخست به مسأله خلقت آسمان و زمين اشاره كرده و از اعتقادات باطنى آنها كمك گرفته، مى‌گويد: «اگر از آنها سؤال كنى چه كسى آسمانها و زمين را آفريده؟

و (چه كسى) خورشيد و ماه را مسخر (فرمان خويش در طريق منافع بندگان كرده؟) همه يك زبان پاسخ مى‌گويند: اللّه» (وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ).

زيرا مسلم است نه بت پرستان و نه غير آنها هيچ كس نمى‌گويد خالق زمين و آسمان و تسخير كننده خورشيد و ماه يك مشت سنگ و چوبى است كه به دست انسان ساخته و پرداخته شده است.

در پايان آيه، بعد از ذكر اين دليل روشن مى‌گويد: «با اين حال چگونه آنها (از عبادت خداوند خالق متعال به عبادت يك مشت بتهاى سنگى و چوبى) بازگردانده مى‌شوند»؟ (فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ).