آفريده آب بوده و انسانها را بعدا از آن آب آفريد و هم طبق فرضيه‌هاى علمى جديد نخستين جوانه «حيات» در درياها ظاهر شده، و اين پديده قبل از همه جا بر اعماق يا كنار درياها حاكم شده است.

و با اين كه اصل همه آنها به آب باز مى‌گردد با اين حال خلقتهاى بسيار متفاوت و شگفت‌انگيزى دارند: «پس گروهى از آنها بر شكم خود راه مى‌روند» (خزندگان) (فَمِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلى‌ بَطْنِهِ).

«و گروهى بر روى دو پا راه مى‌روند» انسانها و پرندگان‌ (وَ مِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلى‌ رِجْلَيْنِ).

«و گروهى بر روى چهار پا راه مى‌روند» چهار پايان‌ (وَ مِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلى‌ أَرْبَعٍ).

تازه منحصر به اينها نيست و حيات چهره‌هاى فوق‌العاده متنوع دارد اعم از موجوداتى كه در دريا زندگى مى‌كنند و يا حشرات كه هزاران نوع دارند و هزاران صورت لذا در پايان آيه مى‌فرمايد: «خداوند هر چه را اراده كند مى‌آفريند» (يَخْلُقُ اللَّهُ ما يَشاءُ).

«چرا كه خدا بر همه چيز تواناست» (إِنَّ اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ).

(آيه ٤٦)-

شأن نزول:

در مورد نزول اين آيه و چهار آيه بعد نقل شده: يكى از منافقان با يك مرد يهودى نزاعى داشت، مرد يهودى، منافق ظاهر مسلمان را به داورى پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله خواند، اما منافق زير بار نرفت، و او را به داورى «كعب بن اشرف يهودى»! دعوت كرد اين آيات نازل شد و سخت اين گونه اشخاص را مورد سر زنش و مذمت قرار داد.

تفسير:

ايمان و پذيرش داورى خدا- از آنجا كه در آيات گذشته، سخن از ايمان به خدا و دلائل توحيد و نشانه‌هاى او در جهان تكوين بود، در اينجا سخن از آثار ايمان و بازتابهاى توحيد در زندگى انسان و تسليم او در برابر حق و حقيقت است.

نخست مى‌گويد: «ما آيات روشن و روشنگرى نازل كرديم» (لَقَدْ أَنْزَلْنا آياتٍ)