قدرت و عظمت خالق خود، و علم و حكمت بى‌انتهاى او سخن مى‌گويند، چرا كه هر موجود بديع و هر اثر شگفت‌انگيزى، حتى يك تابلو نفيس نقاشى يا يك قطعه شعر زيبا و نغز، حمد و تسبيح ابداع كننده خود مى‌گويد، يعنى از يك سو صفات برجسته او را بيان مى‌دارد (حمد) و از سوى ديگر عيب و نقص را از او نفى مى‌كند (تسبيح) تا چه رسد به اين جهان با عظمت و آن همه عجايب و شگفتيهاى بى‌پايانش.

(آيه ٤٣)- گوشه‌اى ديگر از شگفتيهاى آفرينش: باز در اينجا به گوشه ديگرى از شگفتيهاى آفرينش و علم و حكمت و عظمتى كه ماوراى آن نهفته است بر خورد مى‌كنيم كه همه دلائل توحيد ذات پاك اويند.

روى سخن را به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كرده، مى‌گويد: «آيا نديدى كه خداوند ابرهايى را به آرامى مى‌راند، سپس آنها را با هم پيوند مى‌دهد، و بعد متراكم مى‌سازد»؟! (أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحاباً ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكاماً).

پس در اين حال دانه‌هاى باران را مى‌بينى كه از لا بلاى ابرها خارج مى‌شوند» و بر كوه و دشت و باغ و صحرا فرو مى‌بارند (فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ).

آرى! باران است كه زمينهاى مرده را زنده مى‌كند، لباس حيات در پيكر درختان و گياهان مى‌پوشاند، و انسان و حيوانات را سيراب مى‌كند.

سپس به يكى ديگر از پديده‌هاى شگفت‌انگيز آسمان و ابرها اشاره كرده، مى‌گويد: «و (خدا) از آسمان، از كوههايى كه در آسمان است، دانه‌هاى تگرگ را نازل مى‌كند» (وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ مِنْ جِبالٍ فِيها مِنْ بَرَدٍ).

منظور از كوهها، توده‌هاى عظيم ابر است، كه در عظمت و بزرگى بسان كوه است.

تگرگهايى كه «هر كس را بخواهد به وسيله آن زيان مى‌رساند» (فَيُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشاءُ).

شكوفه‌هاى درختان، ميوه‌ها و زراعتها، و حتى گاه حيوانها و انسانها از آسيب آن در امان نيستند.