(آيه ١٠٢)- بعد از قيام قيامت، نخستين مسأله، مسأله سنجش اعمال است با ميزان مخصوصى كه در آن روز براى اين كار تعيين شده، گروهى اعمال پر وزنى دارند كه ترازوى اعمال را سنگين مى‌كند، در باره اين گروه مى‌فرمايد: «كسانى كه وزنه اعمالشان سنگين است همان رستگارانند» (فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ).

بطورى كه از روايات مختلف بر مى‌آيد ميزان سنجش اعمال انسانها و حتى خود انسانها در آن روز پيشوايان بزرگ و انسانهاى نمونه‌اند.

بنا بر اين انسانها و اعمالشان را با پيامبران بزرگ و اوصياى آنها مقايسه مى‌كنند، و در اين مقايسه روشن مى‌شود كه تا چه اندازه به آنها شباهت دارند.

(آيه ١٠٣)- «و اما آنها كه (بر اثر نداشتن ايمان و عمل صالح) وزنه اعمالشان سبك (يا بى‌وزن) باشد كسانى هستند كه سرمايه وجود خود را از دست داده (و زياد كردند) در جهنم جاودانه خواهند ماند» (وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ).

آنها بزرگترين سرمايه يعنى هستى خويش را در اين بازار تجارت دنيا از دست دادند بى‌آنكه در برابر آن چيز ارزشمندى به دست آورند.

(آيه ١٠٤)- اين آيه بخشى از عذابهاى دردناك آنها را چنين شرح مى‌دهد:

«شعله‌هاى گرم و سوزان آتش، همچون شمشير به صورتهاى آنها نواخته مى‌شود» (تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ).

«و آنها (از شدت ناراحتى و عذاب) در دوزخ چهره‌اى عبوس (و در هم كشيده) دارند» (وَ هُمْ فِيها كالِحُونَ). بطورى كه لبهايشان از هم باز مى‌ماند.

(آيه ١٠٥)- در آيات گذشته سخن از مجازات دردناك دوزخيان بود، و در تعقيب آن گوشه‌اى از گفتگوى پروردگار را با آنها باز گو مى‌كند نخست خداوند آنها را با اين سخن عتاب‌آميز مخاطب ساخته، مى‌فرمايد: «آيا آيات من بر شما خوانده نمى‌شد پس آن را تكذيب مى‌كرديد»؟ (أَ لَمْ تَكُنْ آياتِي تُتْلى‌ عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِها تُكَذِّبُونَ).