برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٨ - فضيلت تلاوت سوره
و تعبير به «مُحْدَثٍ» (تازه و جديد) اشاره به اين است كه آيات قرآن يكى پس از ديگرى نازل مىگردد، و هر كدام محتواى تازهاى دارد.
(آيه ٦)- سپس اضافه مىكند: اينها تنها به «اعراض» قناعت نمىكنند، بلكه به مرحله «تكذيب» و از آن بدتر «استهزاء» مىرسند، مىفرمايد: «آنها تكذيب كردند اما به زودى اخبار آنچه را به استهزاء مىگرفتند به آنان مىرسد» و از مجازات دردناك كار خود با خبر مىشوند (فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبؤُا ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ).
منظور از «أَنْبؤُا» در اينجا كيفرهاى سختى است كه در اين جهان و جهان ديگر دامنگير آنها مىشود.
بررسى اين آيه و آيه قبل نشان مىدهد كه انسان به هنگام قرار گرفتن در جادههاى انحرافى بطور تصاعدى فاصله خود را از حق بيشتر مىكند.
نخست مرحله اعراض و روى گرداندن و بىاعتنايى نسبت به حق است، اما تدريجا به مرحله تكذيب و انكار مىرسد، باز از اين مرحله فراتر مىرود و حق را به باد سخريه مىگيرد، و به دنبال آن مجازات الهى فرا مىرسد.
(آيه ٧)- زوجيت در گياهان: در آيات گذشته سخن از اعراض كافران، از آيات تشريعى يعنى قرآن مجيد بود و در اينجا سخن از اعراض آنها از آيات تكوينى و نشانههاى خدا در پهنه آفرينش است، آنها نه تنها، گوش جان خود را بر سخنان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مىبستند، بلكه چشمهاى خود را نيز از ديدن نشانههاى حق در اطراف خود محروم مىساختند.
نخست مىگويد: «آيا آنها به زمين نگاه نكردند چه بسيار گياهان از انواع مختلف، نر و ماده، زيبا و جالب و پر فايده در آن آفريديم» (أَ وَ لَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ).
(آيه ٨)- در اين آيه به عنوان تأكيد و تصريح بيشتر مىفرمايد: «در اين (خلقت گياهان ارزشمند) نشانه روشنى (بر وجود خدا) است» (إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً).
اما اين كور دلان آن چنان غافل و بىخبرند كه اين گونه آيات الهى را مىبينند، باز هم در غفلتند، چرا كه كفر و لجاج در قلب آنها رسوخ كرده.