بى‌هدف يا تنها مايه سر گرمى مى‌پندارند چنين مى‌گويد: اين جهان، مجموعه‌اى است از حق و واقعيت، چنين نيست كه اساس آن بر باطل بوده باشد «بلكه ما حق را بر سر باطل مى‌كوبيم تا آن را هلاك سازد و اين گونه باطل محو و نابود مى‌شود» (بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ).

و در پايان آيه مى‌گويد: «اما واى بر شما از اين توصيفى كه (از بى‌هدفى عالم) مى‌كنيد» (وَ لَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُونَ).

يعنى ما همواره دلايل عقلى و استدلالات روشن و معجزات آشكار خود را در برابر پندارها و اوهام بيهوده گرايان قرار مى‌دهيم، تا در نظر انديشمندان و صاحبان عقل، اين پندارها در هم كوبيده و نابود شود.

(آيه ١٩)- در آيات گذشته سخن از اين واقعيت بود كه عالم هستى داراى هدف تكاملى حساب شده‌اى است براى انسانها.

و از آنجا كه ممكن است اين توهم به وجود آيد كه خدا چه نيازى به ايمان و عبادت ما دارد؟ به پاسخ اين سخن مى‌پردازد و مى‌گويد: «و تمام كسانى كه در آسمانها و زمين هستند از آن اويند» (وَ لَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ).

«و آنها كه نزد اويند [فرشتگان‌] هيچ‌گاه از عبادتش استكبار نمى‌ورزند، و هرگز خسته نمى‌شوند» (وَ مَنْ عِنْدَهُ لا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِهِ وَ لا يَسْتَحْسِرُونَ).

(آيه ٢٠)- «تمام شب و روز تسبيح مى‌گويند و كمترين ضعف و سستى به خود راه نمى‌دهند» (يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ لا يَفْتُرُونَ).

با اين حال او چه نيازى به طاعت و عبادت شما دارد، پس اگر دستور ايمان و عمل صالح و بندگى و عبوديت به شما داده، سود و فايده‌اش متوجه خود شماست.

(آيه ٢١)- پس از آن كه بيهودگى و بى‌هدفى عالم هستى در آيات گذشته، نفى شد در اينجا به مسأله وحدت معبود و مدير و مدبر اين جهان پرداخته، چنين مى‌گويد: «آيا آنها خدايانى از زمين برگزيدند، خدايانى كه مى‌توانند (موجودات زنده را) بيافرينند و در جهان پخش كنند»؟! (أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِنَ الْأَرْضِ هُمْ يُنْشِرُونَ).