اين بيت را جناب ابوطالب ، در داستان صحيفه قريش سرود . [١] ٦ . نيز سروده ابوطالب است : لَقَدْ عَلِموا اَنّ ابْنَنا لا مُكذَّبٌ لدَينا ولا يعبا بقيل الاَباطِل وأبيض يُسْتَسْقَى الغمامُ بِوجْهِه ثمال اليتامى عِصْمةٌ للاَراملِ . [٢] يعنى : مردمان دانستند كه ما فرزند خود [محمد صلى الله عليه و آله ] را به دروغ نسبت ندهيم و گفتار بيهوده گويان نيز چيزى به حساب نخواهد آمد و ما را از آن باكى نيست . او (پيامبر صلى الله عليه و آله ) سپيدرويى است كه به سيمايش ، باران خواسته شود ؛ فريادرس يتيمان و پناه بى پناهان و بيوه زنان است . اين دو بيت ، از قصيده لاميه بسيار مشهور جناب ابوطالب است كه در مصادر خاصّه و عامه آمده است . [٣] ٧ . كلينى گفته كه امام سجاد عليه السلام را «ابن الخيرتين» (يعنى زاده دو برگزيده از عرب و عجم) مى گفتند . سپس اين سروده ابوالأسود دؤلى را آورده است : واِنّ غلاما بين كِسْرى وهاشمٍ لَاَكْرمُ مَنْ نيطَتْ عليه التمائمُ . [٤] يعنى : اين فرزند [امام سجاد عليه السلام ] از خاندان كسرى (خسرو) و هاشم است ؛ گرامى ترين كسى كه بر او بازوبند بسته اند (تا از چشم زخم در امان بماند) . اين بيت در ديوان ابوالأسود دؤلى نيامده است . [٥] ٨ . امام باقر عليه السلام در «كتاب الايمان و الكفر» در سفارش به بى نيازى از ديگران و امام صادق عليه السلام در «كتاب الزكاة» ، درباره زشتى درخواست از ديگران ، به اين سروده حاتم طايى استشهاد جسته اند :

[١] براى اطلاع بيشتر ، ر.ك : الدرّة الغراء فى شعر شيخ البطحاء (ديوان أبى طالب) ، ص ٦٧ .[٢] الكافى ، ج ١ ، ص ٤٤٩ .[٣] براى اطلاع بيشتر ، ر.ك : الدرّة الغراء فى شعر شيخ البطحاء ، ص ١١٩ ـ ١٣٥ .[٤] الكافى ، ج ١ ، ص ٤٦٧ .[٥] ر.ك : ديوان أبى الأسود الدؤلى .