پيشينه بحث تحريفْ ناپذيرى قرآن را بايد هم زمان با نزول قرآن و در متن آيات وحى جستجو كرد . اگر افزون بر آيات ديگر قرآن [١] دلالت آيات نهم سوره حجر و ٤١ و ٤٢ سوره فصّلت را بر اثبات تحريفْ ناپذيرى قرآن كافى بدانيم ، [٢] بايد اذعان كنيم كه نقطه آغاز و سنگ بناى عدم امكان راهيابى خلل در الفاظ قرآن را، خودِ قرآن پى نهاده است . پس از قرآن ، كهن ترين سندى كه هم اكنون در دسترس ماست، صحيفه سجاديه از قرن اوّل است . فرازهاى فراوان از دعاهاى صحيفه كه در مقام اوصاف و ويژگى هاى قرآن اند ، همسان با اوصاف قرآن موجود است و بر سلامت اين كتاب گواهى مى دهد ؛ [٣] مانند اين عبارت كه مى فرمايد : خداوندا! ... قرآن را ميزان عدالت ـ در تمام باورها و كردارها ـ قرار دادى ، به گونه اى كه لسان آن از حق ، منحرف نمى شود... . [٤] هرگز قرآنِ محرَّف ، ميزان درست براى سنجش نيست . در احاديث پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، افزون بر احاديث فراوانى كه در باره فضايل قرآن در

[١] سوره فرقان ، آيه ٣٠؛ سوره سجده ، آيه ٣٢ . درباره وجه استدلال براى اين آيات به سلامت قرآن از تحريف، به سلامة القرآن من التحريف و تفنيد الافتراءات على الشيعة الإمامية ، ص ٢١ ـ ٢٢ مراجعه شود .[٢] درباره دلالت اين آيات بر عدم تحريف قرآن ، به منابع زير رجوع شود : التبيان ، ج ٦، ص ٣٢٠؛ الجامع لأحكام القرآن ، ج ١٠، ص ٥ و ج ١٥، ص ٣٦٧؛ مجمع البيان ، ج ٦، ص ٥٠٩؛ الكشّاف ، ج ٢، ص ٥٧٢؛ أنوار التنزيل ، ج ١، ص ٥٢٦ .[٣] مانند دعاى ٤٢.[٤] صحيفه سجّاديه ، دعاى ٤٢ .