با اين توضيح كه خداوند متعال در آيه نهم از سوره حجر با تأكيد مى فرمايد : «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ» ، كسانى كه با مباحث ادبيات عرب آشنا هستند ، مى دانند كه اين گفتار ، همراه با چند تأكيد ، بيان شده است . حال اگر گفته شود: با آيه اى از آيات خودِ قرآن ، نمى توان ثابت كرد كه قرآن ، دچار تحريف نشده است ؛ چرا كه منجر به دور مى شود. در اين بحث ، تحريف به نقصان مطرح است ؛ يعنى شبهه در ناقص بودن قرآن موجود ، نسبت به آنچه نازل شده است وجود دارد ، نه اضافه شدن بر آن . پس در اين استدلال ، اين مطلب پذيرفته شده است كه آيات موجود در قرآن و از جمله همين آيه ياد شده ، همگى جزء آنچه بر پيامبر صلى الله عليه و آله به عنوان قرآن نازل شده هستند . حال اگر خداوندِ قادرِ متعال ، با آن همه تأكيد در وعده به حفظ قرآنِ نازلش ، جلوى از بين رفتن و يا از بين بردنِ بخشى از قرآن را نگرفته باشد ، دو فرض پديد مى آيد كه يكى از آن دو بايد پذيرفته شود : اوّل . قدرت نداشتن بارى تعالى بر حفظ كلام نازلش ؛ دوم . اضافه شدن اين آيه (سوره حجر ، آيه ٩) به قرآن كريم ، در حالى كه هر دو فرض ، باطل است ؛ امّا فرض دوم ، چنانچه گفته شد ، با صورت مسئله و مبحث كنونى ، سازگار نيست ؛ چرا كه فرض را بر عدم زياد شدن به قرآن و شبهه را در طرفِ نقص آن طرح كرده ايم و فرض اوّل نيز در جاى خود در مباحث توحيد ، مطرح شده و هر مسلمانى از هر تيره و گروه كه باشد ، خداوند را بر آنچه اراده نموده ، توانا مى داند . اين مطلب را در اين جا به