منابع فريقين نقل شده ، [١] احاديث عرض اخبار بر كتاب خدا ، [٢] پناه بردن به قرآن در هنگام هجوم شبهه ها و فتنه ها ، [٣] و حديث ثقلين ـ كه به صورت متواتر در منابع فريقين آمده است ـ [٤] نيز، پيشينه بحث را با قدمت نزول قرآن همگام مى سازد ؛ چون اين اوصاف براى قرآن ، با تحريف و تبديل در الفاظ آن ، سر سازش نخواهند داشت . پس از آيات و احاديث نبوى، در خطبه فدكيه زهراى مرضيه عليهاالسلام كه بخش قابل توجهى از آن به ويژگى هاى قرآن اختصاص يافته [٥] و نيز در خطبه ها و نامه هاى امام على عليه السلام (در فاصله سال هاى ٣٥ تا ٤١ هجرى)، قرآن به گونه اى معرّفى شده كه امكان دستبرد در آن را منتفى مى سازد ؛ [٦] از جمله اين اوصاف ، جايگاهى است كه امام على عليه السلام براى قرآن ، در رفع نزاع ها (به طور مطلق) مى شناسد و به مالك اشتر مى نويسد: «رد نزاع به خدا (در آيه ٥٩ سوره نساء) ، استناد به آيات محكم از كتاب اوست...» . [٧] همين طور در بيان ديگر معصومان عليهم السلام و صحابه و تابعان ، احاديثى فراوان درباره اوصاف، ويژگى ها و آثار قرآن به چشم مى خورند كه در دلالت مطابقى و التزامى شان از تحريف ناپذيرى قرآن ، پرده بر مى دارد . اين احاديث كه به تعدادى از آنها اشاره خواهد شد ، در باب هاى متعدّد فقهى و غير فقهى ، گرد آمده اند كه گاهى هر كدام از آن باب ها ، ده ها روايت را در برمى گيرد . [٨]

[١] كنز العمّال ، ج ٢، ص ٢٨٤ ـ ٢٩٣ ؛ بحار الأنوار ، ج ٩٢، ص ١٢ ـ ٣٣ .[٢] الكافى ، ج ٢، ص ٦٩ ؛ تفسير العيّاشى ، ج ١، ص ٨، رقم ٢؛ الأمالى ، طوسى ، ج ٢، ص ٢٢٧، رقم ٤ .[٣] الكافى ، ج ٢، ص ٥٩٨ ـ ٥٩٩ .[٤] كتاب اللّه و أهل البيت فى حديث الثقلين؛ الهوامش التحقيقة (ملحق بكتاب المراجعات لشرف الدين) ، ص ٣٢٧ ؛ عبقات الأنوار ، ج ١، ص ١٧ ـ ٣٢٧ و ج ٢، ص ١٠ ـ ٣٩٢ .[٥] كتاب بلاغات النساء ، ص ٢٨؛ كشف الغمّة ، ج ٢، ص ٤٧ .[٦] نهج البلاغة ، خطبه ١٨١ .[٧] همان ، نامه ٥٣ ، رقم ٣٩ .[٨] الكافى ، ج ٢، ص ٥٩٦ ـ ٦١٩؛ بحار الأنوار ، ج ٩٢، ص ١٣ ـ ٣٤؛ فضائل القرآن ، ص ٤٣ ـ ٢١٤؛ كنز ? العمّال، ج ١، ص ٥١٠ ـ ٦٢٤؛ الجامع لأحكام القرآن ، ص ٤ به بعد .