حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٣٣١ - متن رساله

طباطبايى، به طور جزم بايد گفت كه اين نسخه (كه هم اكنون در كتاب‌خانه شهيد بهشتى شهرك طُرُق، در مشهد مقدس، نگهدارى مى‌شود) نسخه‌اى منحصر به فرد است.

نويسنده رساله، در پى آن است تا روشن سازد كه چگونه «تردّد»- كه از صفات مخلوق است-، به خالقْ نسبت داده شده است. وى، پس از آن كه اشكال را توضيح داده، سه وجه براى دفع اشكال، ذكر كرده است: يكى آن كه حديث، بر معناى مجاز آن حمل شود ومراد از تردّد، بيان عظمت مؤمن نزد خداوند باشد؛ دوم آن كه تردّد، از صفات فعليّه باشد، نه صفت ذات؛ سوم آن كه تردّد، فعل مؤمن است و اين فعل، به جهت شرف مؤمن، به خداوندْ نسبت داده شده است.

نويسنده، بجز بيان اشكال و پاسخ آن، برخى مطالب جنبى، از قبيل: اسباب تردّد و چگونگى رفع اين ترديد را طرح كرده و پاسخ داده است.

آنچه در پى مى‌آيد، متنِ بى كم و كاست رساله ياد شده، با اندكْ تغييراتى در رسم الخط و نشانه‌گذارى است.

متن رساله‌

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

الحمد للَّه‌ربّ العالمين وصلّى اللَّه على محمّد وآله الطّاهرين ولعنة اللَّه على أعدائهم؛ أجمعين و بعد؛ چنين گويد بنده مذنب واثق ابن عبدالرحيم يزدى الأصل طوسى المسكن والمدفن عبدالخالق حشره اللَّه مع من لايسبقه سابق ولايفوّقه فائق- صلّى اللَّه عليه وعلى آله مانطق ناطق وذرّ شارق-، كه از جمله احاديث مشكله قدسيه، اين حديث شريف است كه فى الجمله، اختلافى در عبارات منقوله از آن است كه در بعضى از كتب، به اين عبارتْ روايت شده است كه قال اللَّه عز و جل فى الحديث القدسى: