حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٣٢٩ - چهار مؤلف رساله حاضر

ص ٤٠٤.

٨. موسوعة أطراف الحديث النّبوى، ج ٩، ص ٩٥.

سه. شرح‌ها

از آن رو كه مضمون اين حديث، به صفات خداوند برمى‌گردد و اثبات ترديد در صفات حضرتش، با قدم و تجرّد محض، ناسازگار است، شارحان احاديث و حكيمان، توجّه بسيار به شرح و تبيين آن داشته‌اند؛ بعضى از اين شروح را مى‌توان در منابع زير، يافت:

١. القواعد والفوائد، شهيد اوّل، ج ٢، ص ١٨٠.

٢. بحار الأنوار، علّامه مجلسى، ج ٥، ص ٢٨٤.

٣. مرآة العقول، علّامه مجلسى، ج ٢، ص ٢٢١.

٤. شرح اصول كافى، ملّا صالح مازندرانى، ج ٩، ص ١٨٢.

٥. مجموعة فتاوى ابن تيميّة، ج ١٨، ص ١٢٩- ١٣١.

٦. فتح البارى فى شرح صحيح البخارى، ابن حجر عسقلانى، ج ١١، ص ٣٤٥- ٣٤٧.

چهار. مؤلف رساله حاضر

از كسانى كه بر حديث «ما تردّدتُ»، به طور مستقل و در ضمن يك رساله، شرح نوشته و به حلّ غوامض آن، نظر كرده‌اند، ملّا عبد الخالق بن عبد الرّحيم يزدى (١٢٠٠- ١٢٦٨ ق)، از شاگردان شريف العلما وشيخ احمد احسايى است. وى مدّتى در مشهد ساكن بود و در رواق «توحيد خانه» به وعظ مى‌پرداخت.[١] در تاريخ علماى خراسان، درباره آثار قلمى وى، چنين آمده است:

[١]. أعيان الشّيعة، ج ٧، ص ٤٥٨؛ تاريخ علماى خراسان، ص ١٠٥- ١٠٦؛ فهرست نسخه‌هاى خطّى كتاب‌خانه جامع‌گوهرشاد، ج ١، ص ١٨٣