حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢٦٨ - خادمان حديث در اروميه

اين نوشتار، بر اساس مقدمه پيش‌گفته، به يكى از شهرهاى به‌ظاهر كم‌آوازه در نگهدارى و نشر ميراث حديث، اشاره‌اى كوتاه دارد. شهر «اروميه» در استان آذربايجان غربى- كه در مجاورت شهرهاى عالم‌خيزى چون خوى و تبريز قرار دارد-، عالمان بلندآوازه و سختكوشى در خدمت به حديث، در خود پرورانده است.

گفتنى است كه مقصود اين نوشتار، برشمردن عالمان ارمَوى در تمام عرصه‌هاى علم و فرهنگ نيست؛ بلكه تنها ميراث‌بانان حديثى، منظور نظرند.

اينك، گزارشى اجمالى از اين خادمان حديث و ميراث دينى، بر حسب جستجو در فهرست‌نامه‌ها و كتب مرجع، ارائه مى‌گردد:

خادمان حديث در اروميه‌

١. صدر الذاكرين، على بن عبد الحسين ارمَوى (متخلّص به «واله»، م ١٣٣٠ ق).

وى صحيفة المحبّة را كه حاوى چهل حديث در فضايل حضرت على عليه السلام و اهل بيت عليهم السلام است، به نظم درآورده و نام توان روان، بر آن نهاده است. وى در جمادى الأوّل ١٣١٦ ق، اين اثر را به پايان برده و در ١٣٢٢ ق، در آن، تجديد نظر نموده است.[١] ٢. يوسف بن عبد اللَّه حسنى ارمَوى شافعى (م ٩٥٨ ق). وى اثرى حديثى به نام الأربعون به زبان عربى نگاشته است كه تاريخ كتابت برخى نسخه‌هاى آن به ١١٩٥ ق، مى‌رسد.[٢] ٣. محمّد شفيع ارمَوى. وى شرح خطبه طُتُنجيه، اثر محمّد كريم‌خان بن ابراهيم كرمانى (م ١٢٨٨ ق) را در سال ١٣٩٩ ق، كتابت كرده است.[٣] ٤. محمّد حسين ارمَوى. وى در سال‌هاى ١٣٣٥ تا ١٣٥٢ ق، در نجف حضور داشته و تعداد زيادى از آثار حديث شيعه را كتابت كرده است كه از آن ميان، اكنون‌

[١]. الذريعة إلى تصانيف الشيعة، ج ٤، ص ٤٧٥؛ فهرست نسخه‌هاى خطّى مجلس شوراى اسلامى، ج ٣٧، ص ٤٥١

[٢]. فهرست نسخه‌هاى كتاب‌خانه ملّى، ج ١٠، ص ١٤٥

[٣]. فهرست كتاب‌خانه سپه‌سالار، ج ٥، ص ٤٥